அத்தியாயம் 10 - தீர்வுத் திறன்

பட்டப்படிப்பு முடித்துவிட்டேன். கல்வியறிவு இருக்கிறது. முறையாக ஒரு சுய விவரம் (ரெஸ்யூமே) இருக்கிறது. கவனம் இருக்கிறது. கற்பனை வளத்துக்கும் பஞ்சமில்லை. இன்னும் எனக்கு வேலை கொடுக்க என்னதான் பிரச்னை? என்று ஒரு நேர்முகத் தேர்வுக்கு வரும் நபர் கேட்டால், என் பதில் இப்படித்தான் இருக்கும்.

பிரச்னைதான் பிரச்னை!

புரியவில்லை என்றால், பிரச்னைகளை எப்படி அணுகுகிறார்கள்? எப்படித் தீர்க்க முயல்கிறார்கள் என்பதுதான், அடுத்தகட்டமாகத் தேவைப்படும் திறன். அதாவது, PROBLEM SOLVING SKILL.

வேலை பார்க்கும் இடத்தில் என்ன மாதிரியான பிரச்னை வந்துவிடப் போகிறது? அதனைத் தீர்க்க என்ன புதிதாக ஒரு திறன் தேவைப்படப் போகிறது? என்று கொஞ்சம் கண்டுகொள்ளாமல்தான் இருப்போம். ஆனால், ஆழ்ந்து பார்க்கும்போதுதான், விஷயம் விளங்கும்.

ஏனெனில், அடிப்படையாகவே எல்லா நிறுவனங்களுமே பிரச்னைகளை அடிப்படையாக வைத்துத்தான் இயங்குகின்றன. பிறரின் பிரச்னையைச் சரி செய்வதுதான் ஏறத்தாழ எல்லாத் தொழில்களின் அஸ்திவாரம். அதாவது, வாடிக்கையாளருக்கு ஒரு பிரச்னை. அதனைச் சரி செய்வதுதான் அந்த நிறுவனத்தின் தொழில்.

உலகச் செய்திகளை வீட்டுக்குள்ளேயே தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லையே என்ற பிரச்னை – தினசரி செய்தித்தாள் என்பது தீர்வு!

துணிகளைத் துவைக்க கை வலிக்கிறது என்பது பிரச்னை – வாஷிங் மெஷின் என்பது தீர்வு!

உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில் நடக்கும் நிகழ்வை பார்க்கமுடியவில்லையே என்பது பிரச்னை – தொலைக்காட்சி என்பது தீர்வு!

அழுக்குப் போக, நுரை வரக் குளிக்க முடியவில்லையே என்பது பிரச்னை – சோப் என்பது தீர்வு!

ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்குக்கு வேகமாகக் செல்ல முடியாதது பிரச்னை – மோட்டார் வாகனங்கள் தீர்வு!

இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். அதன்படி, ஒரு பிரச்னைக்குத் தீர்வாகத்தான் நிறுவனங்கள் இயங்குகின்றன. அவற்றில் வேலை பார்ப்பவர்களுக்கு, அன்றாடம் வேலையில் வரும் பிரச்னையைத் தீர்ப்பவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது தவறே இல்லையே?

பொதுவாக, ஒரு நிறுவனத்தில், வாடிக்கையாளருக்கு ஒரு சேவை செய்யும்போது, அதில் ஒரு பிரச்னை வந்தால், அதனை எப்படித் தீர்க்க வேண்டும் என்பது மிக முக்கியம். அதில், நிறுவனத்தின் நன்மதிப்பு உயர வேண்டும். நேரம், பணம், உழைப்பு ஆகியவற்றை மிச்சப்படுத்த வேண்டும். பிரச்னைகளை வேறு ஒரு கோணத்தில் அணுகி, தீர்வுடன் வரும் சாமர்த்தியம் வேண்டும்.

சரத்குமார் இரு வேடங்களில் நடித்த ‘ஐயா’ திரைப்படத்தில், ஒரு கிராமத்து ஏரியைத் தூர் வார 37 லட்ச ரூபாய் செலவாகும் என்பதால், செய்ய இயலாது என்று அரசு சொல்லிவிடும். அது ஒரு பிரச்னையாக நிற்கும். அதனை மிகவும் எளிய முறையில், எதற்கு என்ன செலவழித்தால், எப்படி வருமானம் ஈட்டினால், கிராம மக்களே அந்த ஏரியைத் தூர் வார முடியும் என்று தீர்வு சொல்வார் சரத்குமார். அதில், பிரச்னையை எல்லாக் கோணத்திலும் அலசிய புத்திசாலித்தனம் தெரியும்.

பொதுவாக, நேர்முகத் தேர்வில், ஒரு நபரிடம் கேள்வி கேட்கும்போது, அவரது தீர்வு காணும் திறனைச் சோதிக்க, கற்பனையாகச் சில கேள்விகள் கேட்பார்கள். உதாரணமாக…

அது ஒரு குறுகலான மலைப்பாதை. இரு புறமும் பாறைகள். ஒருநாள், ஒரு பெரிய பாறை உருண்டு அந்தப் பாதையில் விழுந்துவிட்டது. நீங்கள் அதனை அப்புறப்படுத்தி, போக்குவரத்தைச் சீர் செய்ய வேண்டும். கிரேன் போன்றவற்றைக் கொண்டுவர இயலாது. வெடி வைத்துத் தகர்க்க முடியாது. நேரமும் குறைவுதான்.. என்ன செய்வீர்கள்.?

அடுத்ததாக,

ஒருநாளில் 35,000 சோப்புகள் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலை ஒன்றிலிருந்து வெளிவரும் சோப்புப் பெட்டிகளில், பரவலாக, பல சோப்புப் பெட்டிகளுக்குள் சோப்பு இல்லாமல், கவர் மட்டும் வருவதாகப் புகார் எழுகிறது. அந்தத் தொழிற்சாலையில் சோதிக்கும்போது, சோப்புகளை கவர்களுக்குள் போட்டு சீல் செய்யும் இடத்தில், அந்தக் கவருக்குள் சோப்பு இருக்கிறதா என்பதை ஆராயும் வழிமுறை இல்லை என்று தெரியவருகிறது. அதாவது, அங்கிருந்து செல்லும் எல்லா சோப்புப் பெட்டிகளிலும் சோப்பு இருக்க வேண்டும். வெற்றுக் கவராக ஒரு பெட்டிகூடச் செல்லக் கூடாது. இதற்கு நீங்கள் எப்படித் தீர்வளிப்பீர்கள்?

இதுபோன்று எண்ணற்ற கேள்விகள் உள்ளன. இதற்கான தீர்வுகளை நாம் எப்படிக் கண்டுபிடிக்கிறோம்? எந்த விதத்தில் அதற்கு பதில் சொல்ல முனைகிறோம்? எவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்கொள்கிறோம்? என்பது போன்ற பல விவரங்கள் பார்க்கப்படும்.

சில நேரங்களில், பிரச்னைகளைத் தீர்ப்பதற்காகச் சொல்லும் தீர்வுகளே பிரச்னையாகிவிடக்கூடாது.

அதாவது, அவசரமாக விக்கல் எடுக்கிறது என்பது பிரச்னை. அதற்குத் தீர்வாக, அருகில் இருக்கும் விஷத்தை எடுத்துக் குடித்துவிடுவது!

இப்போது, தீர்வு இன்னொரு பிரச்னையை உருவாக்கிவிடும். விஷம் குடித்தால் விக்கல் நின்றுவிடும். ஆனால், விஷம் தன் வேலையைக் காட்ட ஆரம்பிக்குமே?

அப்படித்தான், சில பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு யோசிக்கும்போது, தவறு செய்துவிடுகிறார்கள்!

சரி! பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காணும் திறனை எப்படி வளர்த்துக்கொள்வது? அது என்னிடம் எப்படி இருக்கிறது என்பதை எப்படி அளப்பது?

அதற்குமுன், நான் கேட்ட இரண்டு பிரச்னைகளுக்கும் தீர்வை சிந்தித்து வையுங்கள். அடுத்த வாரம் சந்திக்கலாம்!

அத்தியாயம் 9 - கற்பனையும் செய்ப்பழக்கம்!

வேலைக்குச் சேர, கல்வித் தகுதி மட்டுமே போதும் என்றுதான் இன்றைய வேலை தேடும் இளைஞர்கள் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால்தான், வேலைத் தகுதி எதையுமே வளர்த்துக்கொள்ளாமல், தினசரி ஏதாவது ஒரு நேர்முகத் தேர்வை எதிர்கொள்வது அல்லது, தெரிந்த நண்பர் நம்மை பரிந்துரைப்பார் (RECOMMEND), தொடர்பு கொடுப்பார் (REFERENCE) என்று நம்பி, அந்த கம்பெனி வேலைக்காகவே உட்கார்ந்திருப்பது என்று ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் அல்லது ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆனால், கல்வித் தகுதிக்கும் மேல், எந்த மாதிரியான அடிப்படைத் திறன்களை நிறுவனங்கள் எதிர்பார்க்கின்றன என்று தெரிந்தால், அதனை வளர்த்துக்கொள்ள விழையலாம். அப்படிப்பட்ட திறன்கள் எவை, அவற்றை எப்படி வளர்த்துக்கொள்வது என்பது பற்றித்தான் கடந்த எட்டு வாரங்களாகப் பார்த்துவருகிறோம்.

முதலில், எப்படித் தயாராவது? சுயவிபரம், மின்னஞ்சல் எப்படி இருக்க வேண்டும்? கவனம் எவ்வளவு அவசியமானது? அதனை வளர்த்துக்கொள்ள என்ன செய்ய வேண்டும்? அடுத்து, கற்பனை சக்தியின் அவசியம் என்ன என்று பார்த்தோம்.

விவரமாகப் படிக்க விரும்புபவர்கள் இதற்கு முந்தைய பாகங்களையும் படித்துவிட்டு வரலாம்.

சென்ற அத்தியாயத்தில், நமது கற்பனை சக்தியோடு தொடர்புடைய உளவியலை அறிய ஒரு வட்டத்தைக் கொடுத்து, அதைப் பார்த்தவுடன் என்ன தோன்றுகிறது என்று கேட்டிருந்தேன்.

இதை வைத்து, உங்களை நீங்களே எடை போட்டுக்கொள்ளலாம்.

வட்டத்தை நினைத்தவுடன் –

உடனே என்ன நினைவுக்கு வருகிறது?

அடுத்தடுத்து எத்தனை பொருள்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன?

அப்படி நினைவுக்கு வர எவ்வளவு நேரமாகிறது?

இவையெல்லாம், நமது கற்பனை சக்தியை அளவிட்டுவிடும்.

உடனடியாக, உங்கள் கையில் பயன்படுத்தும் பொருள்கள் நினைவுக்கு வந்தால், (பேனா மூடி, சி,டி, டீ மேட்) – நீங்கள் ஒரு அலுவலக வேலைக்கு உங்களைத் தயார் செய்துவைத்திருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம்.

பூஜ்ஜியம் என்ற எண்ணோ, நாணயமோ நினைவுக்கு வந்தால், உங்களுக்கு நிதி சம்பந்தமான துறையில்தான் நாட்டம் என்று அர்த்தம்.

நீங்கள் அன்றாடம் சாலையில் பார்க்கும் பொருள்கள், குறிப்பாக சக்கரம், குடை போன்றவை தோன்றினால், உங்களுக்குப் பயணம் சார்ந்த, வாகனம் சார்ந்த வேலைகளில் நாட்டம் இருக்கும்.

நீங்கள் நினைத்த பொருள் இந்த பூமியிலேயே இல்லை. அதாவது நிலா, சூரியன் போன்றவையாக இருந்தால், நீங்கள் யதார்த்தத்தை மீறி கற்பனையாக நிறைய சிந்திப்பவர். மேலும், உங்களுக்கு ஒரு கனவு வாழ்க்கை எப்போதும் உங்களைத் துரத்தும்.

வட்டத்தைப் பார்த்தவுடன், அது வேறு ஒரு பெரிய பொருளின் ஒரு பாகமாக கேஸ் ஸ்டவ்வின் பர்னர், மீனின் கண், பூவின் நடுப்பகுதி, புகைபோக்கியின் மேல்பகுதி என்று பார்த்தால், நீங்கள் மிகவும் யதார்த்தவாதி, பிரச்னைகளைப் புரிந்துகொள்பவர். அதே சமயம், எல்லாவற்றிலும் அதன் ஆழம் வரை செல்பவர்.

இதையெல்லாம் விடுத்து, வட்டத்தைப் பார்த்தவுடன், இந்த உலகிலேயே இல்லாத, இன்னும் உருவாக்கப்படாத ஒரு பொருளாகவோ, நாம் நினைத்தே பார்த்திராத ஒரு பொருளையோ (உ.ம்., புத்தரின் தலை, வேற்றுக் கிரக மனிதனின் வாய், குண்டூசியின் முனை, கண்ணனின் வாய்க்குள் உலகம், ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் என்று சொன்னார்கள் என்றால், அவர்கள்தான் புதிய கண்டுபிடிப்புகளையும், கற்பனா சக்தி மூலம் படைப்புகளையும் உருவாக்குபவர்களாக ஆவார்கள்.

மேலே கண்ட அனைத்தையுமே கூற முடிந்தால், உங்களால், எதை வேண்டுமானாலும் கற்பனை செய்யமுடியும் என்று எண்ணலாம்.

இவற்றைத் தவிர வேறு சிந்தனை வந்தாலும், அதுதான் கற்பனைக்கு அடிப்படை. அப்படிப்பட்டவர்கள்தான் புதிய பொருள்களை உருவாக்குகிறார்கள்.

இவற்றையெல்லாம் மீறி, இந்த வட்டத்தை, ஒரு குழந்தையிடம் கேட்டுப் பாருங்கள். நாம் சிந்திக்காத கோணத்தில் பதில் சொல்லும். மாத்திரை, பர்த்டே கேக், கிண்டர் ஜாய், பஸ் ஸ்டீயரிங், பிஸ்கட், தோசை, பள்ளிக்கூட கேட்டில் உள்ள டிசைன், ஓ, காட்டுக்குள் யானையைப் பிடிக்கத் தோண்டிய பள்ளம்… இவையெல்லாம். இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் எனது மகள் ஒரு நிமிடத்துக்குள் சொன்ன பதில்கள்.

இதுதான்…

நமக்கு சிறுவயதில் இருந்த கற்பனை சக்திக்குத் தீனி போடாமல் விட்டுவிட்டு, படித்து முடித்து, வேலைக்குச் செல்லும்போது, திடீரென்று கற்பனை சக்தியைக் கேட்டால் எங்கே போவது? இப்போதும் ஒன்றும் கெட்டுப்போய்விடவில்லை. அதனை உடனே வளர்த்துக்கொள்ளலாம்.

ஏனெனில், கற்பனை சக்தி இரண்டு விதங்களில் நமக்குள் வரும். ஒன்று, பிறவியிலேயே கற்பனை வளம் அதிகமாக இருப்பது. இரண்டாவது, நாமே அதனை திரும்பத் திரும்ப, பழக்கத்தில் வளர்த்துக்கொள்வது!!

பழக்கத்தில் வளர்த்துக்கொள்வதுதான், பிறவியிலேயே திறன் உள்ளவர்களையும் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவரும்.

தனக்குக் கற்பனை சக்தி இருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் எல்லோருமே, அதனை தன் வாழ்வின் தருணங்களில் வெளிப்படுத்திக் கொண்டே இருப்பார்கள். ஆகவே, நேர்முகத் தேர்வை அணுகுவதற்கு முன், நாம் பார்க்கும் பொருள்கள் அனைத்திலுமே, ஒரு வடிவத்தைப் பார்க்கலாம். அல்லது, நாம் ஒரு வடிவத்தை மனத்தில் வைத்துக்கொண்டு, அதை நாம் பார்க்கும் பொருள்கள் அனைத்திலுமே தேடலாம். இப்போது, இதனை மூளை பதிந்துவைத்துக்கொள்ளும்.

ஆகவே, மீண்டும் கற்பனை சக்திக்கு வேலை வரும்போது, அது தான் பார்த்த பொருள்களை ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, உங்களுக்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தை அளிக்கும்.

மேலும், ஒரு கதையைப் படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டு பாதியில், இதை நான் எழுதினால் எப்படிக் கொண்டு செல்வேன் என்று சிந்திக்கலாம். அது மொக்கையாகக்கூட இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். ஆனால், இதன்மூலம் உங்கள் கற்பனை வளத்துக்கு ஒரு ஊட்டச்சத்து உரம் போட்டதுபோல் ஆகிவிடும்.

மற்றவர்கள் ஒன்றைச் செய்துவைத்திருந்தால், அதில் உள்ள குறைகளைக் கண்டுபிடித்து பெருமைப்படாமல், அந்தக் குறையைக் களைய இதனை இப்படிச் செய்திருக்கலாம். எப்படிச் செய்தால் நன்றாக இருக்கும் என்ற ரீதியில் சிந்திக்கலாம்.

இதைத்தான் நான் பெட்டியை விட்டு சிந்திப்பது என்று சொன்னேன்.

பெட்டியை விட்டுச் சிந்தித்தால், கற்பனை சக்தி மட்டும் வளராது. இன்னுமொரு முக்கியமான குணமும் சேர்ந்து வளர்ந்துவிடும்.

நேர்முகத் தேர்வுக்கு செல்பவர்களுக்கு அது அடுத்த பிரச்னை!

அதை அடுத்த வாரமே தீர்ப்போம்...

அத்தியாயம் 8 - முக்கோணக் கற்பனைக் கதை

நேர் முக்கியத் தேர்வில், ஒரு நிறுவனத்தின் பிரதிநிதி நம்மை, நம் அறிவை நம் குணாதிசயங்களை, பல்வேறு சோதனைகள் மூலம் கண்டறிகிறார். அது நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ இருக்கும். 

பொதுவாக, நேரடியாகக் கேட்பதைவிட, மறைமுகமாகக் கேட்டு, அதன்மூலம் நமது இயல்பான திறனை வெளிக்கொண்டுவருவதுதான் நிறுவனங்களின் நேர்முகத் தேர்வுச் சூத்திரமாக இருக்கிறது. அந்த வகையில்தான், வேலை கேட்டு வருபவரின் கற்பனைத் திறன் எந்த அளவுக்கு இருக்கிறது என்பதை பல்வேறு கேள்விகள் மூலம் கண்டறிவார்கள். அப்படிப்பட்ட ஒரு கேள்வியைத்தான் சென்ற வாரம் கேட்டிருந்தேன்.

அந்தக் கேள்விக்கு பதிலைப் பார்ப்போம்.

5 + 5 + 5 = 550 என்றவுடன், அந்தக் கூட்டல், கழித்தல், பெருக்கலில்தான் ஏதோ செய்ய வேண்டும் என்று அந்தக் குறிகளில் சில கோடுகளைப் போட்டுப் பார்த்து, விடை வராமல் திண்டாடிக்கொண்டிருப்போம்.

ஆனால், உண்மையான கற்பனை சக்தி உள்ளவர்கள், கூட்டல் குறியை (+), ஒரு கோடு போடுவதன் மூலம் 4 என்ற எண்ணாக ஆக்கிவிடலாம் என்று தெரிந்துகொண்டுவிடுவார்கள்.

அதன்படி, 5 4 5 + 5 = 550 என்று ஆக்கிவிட்டு, சென்றுகொண்டே இருப்பார்கள்.

இதில், கற்பனை என்பது எங்கு வருகிறது என்று பார்ப்போம். ஒரு முக்கோணத்தைப் பார்க்கிறோம். அதைப் பார்த்தால், என்ன நினைவுக்கு வருகிறது என்று கேட்கும்போது, 

இது ஒரு முக்கோணம்.  

ஒரு கிராமக் குடிசையின் விளக்குப் பிறை
கோன் ஐஸ் தலைகீழாக உள்ளது
உடைந்த நட்சத்திரம்
சிங்கத்தில் பல்
ராக்கெட்டின் நுனி
கண்ணாடித் துண்டு
பென்சில் முனை
கலைடாஸ்கோப்பின் குறுக்குவெட்டுத் தோற்றம்
Puzzle-ன் ஒரு துண்டு
கிறிஸ்துமஸ் தாத்தா தொப்பி
என்று பல கோணங்களில் கற்பனை செல்லும். நாம் எதைச் சொல்கிறோம் என்பதை வைத்தே, அந்த மனிதரின் குணாதிசயத்தைக் கணித்துவிட முடியும் என்று உளவியல் சொல்கிறது. இவற்றை மீறி, ஒரு முக்கோணத்தைப் பார்த்தவுடன், உங்களுக்கு என்னவெல்லாம் தோன்றுகிறது என்று கேட்டபின்... 

‘ஒண்ணும் தோணலை சார்…’ என்று தட்டையாகப் பதிலளிக்கும் ஆள்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். இவர்களைத்தான் நிறுவனம் கழித்துக்கட்ட முயற்சி செய்யும். ஏனெனில், இவர்கள் எதையுமே அதன் வட்டத்திலிருந்தோ, கட்டத்திலிருந்தோ வெளியில் சென்று யோசிக்கமாட்டார்கள். அதற்குள்ளேயே உழன்றுகொண்டிருப்பார்கள். இன்னும் ஒருவிதமான ஆள்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் மேற்கண்ட கேள்வியைக் கேட்டபின், இப்படி ஆரம்பிப்பார்கள்.

என்ன வேணும்னாலும் சொல்லலாமா சார்?

ம்…

நான் சொல்ற பொருள்ல முக்கோணம் இருக்கலாமா சார்?

ம்ம்...

அந்தப் பொருளே முக்கோண ஷேப்புலதான் இருக்கணுமா சார்?

ம்ம்ம்…

கையால தூக்குற பொருளாத்தான் இருக்கணுமா சார்?

அப்படி இருக்கணும்னு அவசியமில்லை…

அது நாம தினசரி பாக்குற விஷயமா இருக்கலாமா சார்?

இருக்கலாம்…

அதை நாமளும் பயன்படுத்துற மாதிரி இருக்கலாமா சார்?

ஹலோ... நீங்க என்ன தோணுதுன்னு சொல்லுங்க பாஸ்… ஏன் இவ்வளவு கேள்வி கேக்குறீங்க?

ம்… நீங்க நினைச்சதை கண்டுபிடிச்சிட்டேன். அம்புக்குறியோட மேல்பாகம்தானே சார்!! என்று, அவர் இவ்வளவு வடிகட்டுதலுக்குப் பிறகு தோன்றியதை, நாம் நினைத்ததாகச் சொல்லுவார்

அந்த விநாடியில், நேர்முகத் தேர்வு எடுப்பவரின் ரத்த அழுத்தத்தைச் சோதித்துப் பார்த்தால், அந்தச் சோதனைக் கருவியே வெடித்துவிடும் அளவுக்கு எகிறி இருக்கும்.

இந்த மாதிரி ஆள்கள், தனக்குப் பதில் தெரியவில்லை என்று நேரடியாகச் சொல்லாமலும், அதே நேரம் சரியாக ஒன்றும் தோன்றவில்லை என்பதால், காலம் தாழ்த்தியும், கேள்விகளால் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியும், கடைசியில் ‘சப்’பென்று ஒரு பதிலைச் சொல்லிவைப்பார்கள். இவர்களை இன்னும் ஜாக்கிரதையாகக் கழட்டி விடவேண்டி இருக்கும். ஆனால், இத்தகைய நபர்களை சில சேவை நிறுவனங்கள், வேலை தாமதமானதற்குக் காரணம் சொல்லி வாடிக்கையாளரைச் சமாளிக்கத் தேர்வு செய்துவிடுவார்கள். 

சரி... கற்பனை சக்தி என்பது நமக்கு உண்மையிலேயே இருக்கிறதா இல்லையா என்று எப்படி சோதித்துக்கொள்வது?

நாம் பார்க்கும் அனைத்துப் பொருள்களிலும், வேறு ஒரு மாற்றுப் பொருளை உங்களால் சிந்திக்க முடியும் என்றால், கற்பனை சக்தி உங்களிடம் வந்துவிட்டதாக அர்த்தம்.

சாதாரணமாகவே நாம் பொய் சொல்லிப் பழகியிருக்கிறோம். சிறுவயதில், பள்ளிக்குச் செல்வதாகச் சொல்லிவிட்டு, அன்று ரஜினி படம் ரிலீஸுக்கு சென்றுவிட்டு வீட்டுக்குத் தாமதமாக வந்தால், அம்மாவிடம் அளந்துவிட ஆரம்பிப்போம். அது நமது கற்பனையாகத்தான் இருக்கும். ஆனால், நம்பும்படி இருக்க மிகுந்த சிரத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். 

ஒரு ஃபிரண்டு வர வழில விழுந்துட்டான். அவனை ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டு போய்ட்டு வர லேட்டாயிருச்சு!

ஒரு வீட்டுப்பாடம் முடிக்கவேண்டி இருந்தது. ஸ்கூல்லயே உக்காந்து முடிச்சிட்டு வந்தேன் என்று பொய் சொல்ல ஆரம்பிப்பதுதான், கற்பனை சக்தியின் ஆரம்பம்...

இப்படி அளந்துவிட்டபின்,.. அம்மா ஒரு வார்த்தை சொல்லுவார். 

‘டேய்! சும்மா கதைவிடாத!’

அதுதான் கற்பனை சக்தி இன்னும் சரியாக வேலை செய்யவில்லை என்பதற்கான சாட்சி.. அவர்கள் நம்பிவிட்டார்கள் என்றால், உங்கள் கற்பனை சக்தி தகுந்த தரத்தில் உள்ளதாக அர்த்தம்.

ஆனால், பொய் மட்டுமே கற்பனை சக்தி கிடையாது. அது ஒரு ஆரம்பம், அவ்வளவுதான். அதையே பொருள்களிடமோ, படைப்புகளிடமோ காட்டும்போது, ஒரு விஷயத்தைப் பார்த்தால், அதற்குச் சம்பந்தமே இல்லாத இன்னொரு விஷயம் தோன்றும். அதுதான் கற்பனை சக்திக்கான அடிப்படை!

அத்தியாயம் 7 - கற்பனையே விற்பனையாகும்

ஒரு நிறுவனத்துக்குள் நுழைவது மிகச் சுலபம். வாசலில் உள்ள செக்யூரிட்டியை சமாளித்தால் போதும். ஆனால், அந்த நிறுவன ஊழியராக உள்ளே நுழைய, படிப்பு மட்டும் போதாது. நேர்முகத் தேர்வு என்று ஒன்று நடத்துவதே, படிப்பை மீறி, நம் குணாதிசயம், மனோபாவம், மற்ற திறன்களை அறிந்துகொள்ளத்தான்!

அந்த வகையில்தான், ஒரு நிறுவனம், தனக்கு ஊழியராக வர விரும்புபவரிடம், குறிப்பிட்ட சில திறன்களை எதிர்பார்க்கும். அத்தகைய திறன்களில் முதன்மையானதாக, ‘கவனமாக இருப்பது பற்றி’ சென்ற அத்தியாயங்களில் பார்த்தோம்.

அடுத்து, ஒரு நிறுவனம் என்ன எதிர்பார்க்கும் என்று கற்பனையைத் தட்டிவிடச் சொல்லியிருந்தேன்.

இன்றைய காலகட்டத்தில், பல்வேறு நிறுவனங்கள், முந்தைய சூழலிலிருந்து வேறுபட்டு, புதிய யுக்திகளைக் கையாண்டு தொழில் செய்து வருகின்றன. அதுவும், இந்த யுகத்தை தகவல் தொழில்நுட்ப யுகம் என்று பெருமைப்பட்டுக்கொள்கிறோம். கொஞ்சம் ஆழமாக யோசித்துப் பார்த்தால், இந்தத் தகவல் தொழில்நுட்ப யுகத்துக்கு அடிப்படையான காரண குணாதிசயம் ஒன்று இருக்கிறது.

உதாரணமாக, கம்ப்யூட்டர், ஸ்மார்ட் ஃபோன் ஆகியவை வகை தொகை இல்லாமல், எண்ணற்ற வடிவங்களில், நிறைய வசதிகளுடன் வருகின்றன. ஆனால், பொதுவாக கம்ப்யூட்டருக்கு ஒரு விசைப்பலகை, மவுஸ் எனப்படும் சுட்டி, மானிட்டர், சிபியு ஆகியவை இருந்தால் போதும். ஆனால், அதில் மட்டுமே ஏகப்பட்ட மாடல்கள், நிறங்கள், வடிவங்கள் என்று நம்மை தேர்ந்தெடுக்கவே தேர்வெழுத வைக்கின்றன

இந்தக் கதை இப்படியென்றால், ஸ்மார்ட்ஃபோன் எனப்படும் தொடு திரை செல்பேசிகள்! ஒரு புள்ளிவிவரம் என்ன சொல்கிறதென்றால், கடந்த 30 ஆண்டுகளில் உருவாக்கப்பட்ட செல்பேசிகளின் எண்ணிக்கையைவிட, கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் உருவாக்கப்பட்ட செல்பேசிகளின் மாடல்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாம்! அதாவது, நாம் தேர்ந்தெடுக்கவே குழம்பும் அளவுக்கு மாடல்களை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இதற்கு என்ன அடிப்படை என்று யோசித்தால், ஒரே பதில்தான் கிடைக்கும் - ‘கற்பனை வளம்’.

இந்த நூற்றாண்டில் மனித வளமும், கற்பனை வளமும்தான் நமது வாழ்வின் தரத்தை அதிகப்படுத்தியிருக்கின்றன. ஆகவே, நிறுவனத்துக்குள் மனித வளமாக நுழையும் ஒரு நபரின் கற்பனை வளத்தைத்தான் அடுத்ததாக உன்னிப்பாகக் கவனித்துப் பார்ப்பார்கள். அதைத்தான், சென்ற அத்தியாயத்தின் கடைசியில் சூசகமாகச் சொல்லியிருந்தேன்.

பொதுவாக, நமது தகவல் தொடர்புத் திறனைத்தான் பார்ப்பார்கள் என்று நினைப்போம்,. ஆனால் அது அடுத்த கட்டம்தான். ஏனெனில், ஏற்கெனவே பார்த்தபடி, தனது ரெஸ்யூமேவிலேயே தனது கற்பனைத் திறனை ஒருவர் காட்டிவிட்டார் என்றால், அதனை மீண்டும் சோதிக்கத் தேவையிருக்காது. நேரடியாக தகவல் தொடர்புக்குப் போய்விடலாம்.

ஆனால் நமது ஆள், வெள்ளைத்தாளில் கருப்பு எழுத்துகளில் தன்னைப் பற்றி தட்டையாகச் சொல்லியிருந்தாலும், அதில் ஏதாவது கற்பனைத் திறனான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தியிருந்தால்கூட ஏற்றுக் கொள்ளலாம். ஆனால் எதுவுமே செய்யாமல், மண்டபத்தில் எழுதி வாங்கி வந்த ரெஸ்யுமேவாக இருந்தால், அதனை வைத்துக்கொண்டு திறனை எடை போட முடியாததால், நேர்முகத் தேர்வில் முக்கியமானதாக கற்பனைத் திறன் பங்கு வகிக்கிறது.

கற்பனைத் திறன் ஏன் தேவை என்று தெரிந்துகொள்ள, இந்த நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட, இணையம் என்ற ஒரு அமைப்பைப் பார்த்தாலே போதும். எத்தனைவிதமான வடிவமைப்புகளுடன் இணையதளங்கள் வருகின்றன? இணையம் சார்ந்த ஊடகங்கள் இருக்கின்றன? விளம்பரங்கள்? ஓவியங்கள், டிஜிட்டல் படங்கள், காணொலிகள் என்று இணையத்தை மையமாக வைத்து, கற்பனை வளம் எப்படிப் பெருகியிருக்கிறது. கற்பனை வளத்தை மையமாக வைத்து இணையம் எத்தகைய சாதனைகளைச் செய்திருக்கிறது? இவ்வளவு வண்ணமயமான உலகத்துக்குப் பின்னால், விஞ்ஞானிகள் மட்டுமல்ல, கற்பனை வளம் மிக்க மனிதர்களும் இருக்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்தால் போதும்.

இதில்கூட ஒரு முக்கியச் சிறப்பு இருக்கிறது. இந்தியர்களின் கற்பனைத் திறன் அலாதியானது. அதற்கு நமது முன்னோர்கள் சாட்சியாக விட்டுச் சென்றிருக்கும் பலவிதமான கலைப் பொக்கிஷங்கள்தான் ஆதாரம். இது நமது மரபணுவிலேயே ஒன்றிப்போன ஒரு விஷயம். ஆனால், ஒரு சிறிய மாற்றம்.

இப்போதெல்லாம் நம் கற்பனைத் திறனை, சினிமா போய்விட்டு வந்ததை மறைக்கவும், தாமதமாக வந்ததற்குக் காரணம் சொல்லவும், செய்த தவறை செய்யவில்லை என்று பூசி மெழுகவும், பெற்றோர்களைத் திசை திருப்பவும், நண்பர்களையோ, காதலன், காதலியையோ வசீகரிக்கவோ பயன்படுத்துகிறோம். இப்படி சொல்லப்படுபவை பொய் எனப்படுகிறது. இதையே மிகத் தெளிவாக, தகுந்த லாஜிக்குடன் இன்னும் கவனமாகச் சிந்தித்து ஒரு படைப்பாக உருவாக்கினால், அதனை கற்பனை என்று சொல்லலாம்.

ஏனெனில் இன்றைய காலகட்டத்தில், ஒரு நிறுவனத்தின் ஊழியர் என்பவர் அதன் சொத்தாகவே பார்க்கப்படுகிறார். அவர் எவ்வளவு திறமையானவராக இருக்கிறாரோ அந்த அளவுக்கு, அந்தச் சொத்தின் மதிப்பு அதிகரிக்கும். அப்படி மதிப்பு அதிகரிக்க வேண்டும் என்றால், சொத்துக்கு, அதாவது ஊழியருக்கு கற்பனை வளம் அவசியம். நம் கற்பனை வளத்தை பல்வேறு விதங்களில் பயன்படுத்திக் கொள்ளத்தான் நிறுவனங்கள் விரும்பும்.

ஏனெனில், இன்று உலகின் முன்னணியில் விளங்கும் கூகுள் நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர, அந்த நிறுவனம் ஒருமுறை ஒரு அறிவிப்பு வெளியிட்டது. ‘உங்கள் கல்வியோ, மதிப்பெண்ணோ எங்களுக்கு இரண்டாம்பட்சம்தான்! உங்களுக்கு கற்பனைத் திறன் பொங்கி வழிகிறது என்று நீங்கள் நம்பினால், எங்கள் நிறுவனத்தின் மேற்கண்ட முகவரியில் 12 இருக்கைகளும் அதன் முன்னால், கணிப்பொறிகளும் காத்திருக்கின்றன. வந்து அமர்ந்துகொள்ளுங்கள். கற்பனைக்கேற்ப உங்களை விற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். இப்படிச் சென்றது அந்த அறிவிப்பு.

அப்படியென்றால், இந்தக் காலகட்டத்தில் கற்பனை வளம் அத்தகைய முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றிருக்கிறது.

கூகுள் நிறுவனத்தையே எடுத்துக்கொண்டால், அவர்கள் கற்பனைத் திறனின் உச்சத்தை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள். கூகுள் டாக்ஸி என்ற ஓட்டுநர் இல்லா காரை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். அந்தச் சிந்தனையின் அடிப்படை என்ன தெரியுமா?

ஜுராஸிக் பார்க் என்ற திரைப்படம். ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் என்ற அமெரிக்க இயக்குநரின் படைப்பு. அந்தப் படத்தில், ஓட்டுநர் இல்லா கார்கள் வரும். அதை அடிப்படையாக வைத்து, உண்மையிலேயே அந்த வகை கார்களை உருவாக்கியும் காட்டிவிட்டார்கள். இது ஒரு சோறு பதம்தான்!

இப்படித்தான், எக்கச்சக்கமான நிறுவனங்கள் கற்பனைத் திறனுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களது முக்கியத் தேவை, அவர்களது ஊழியர்களுக்கு அத்தகைய கற்பனைத் திறன் நிறைய இருக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

இதில் இன்னொரு சூட்சுமமும் இருக்கிறது. நாம் முதலில் பார்த்தது கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்பதை. உண்மையில், கவனமாக இருப்பவர்களுக்கு எல்லாமே கண்ணில் படும். அதில் என்ன புதுமைகள் செய்யலாம் என்று மூளை கொஞ்சம் ஓவர்டைம் எடுத்து வேலை பார்க்கும். அப்போது தானாகவே, கற்பனை ஊற்றெடுக்கும். இந்தக் கற்பனைத் தி்றன் அதிகமாகிவிட்டதென்றால், பிரச்னைகளைத் தீர்க்கும் திறன் திடீரென்று உருவாகும். 

இப்படியும் யோசிப்போம். ஒரு காலகட்டத்தில், மின்சாரம் இருந்தது. ஆனால், அதன்மூலம் வெளிச்சத்தை உருவாக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. இருள் என்ற மிகப்பெரிய பிரச்னை இருந்தது. அதில் இருந்து மீள முடிவெடுத்தார் தாமஸ் ஆல்வா எடிசன் என்ற மனிதர். அவர் எல்லாவற்றையும் கூர்ந்து கவனிக்கக்கூடிய விஞ்ஞானி. ஆகவே விளக்கை உருவாக்க, அவரது கற்பனையைத் தூண்டிவிட்டு, பல்வேறு பொருள்களை மின்சார புலத்தில் சோதித்துக்கொண்டே இருந்தார். மின்சார விளக்கை ஒருநாள் கண்டுபிடித்துவிட்டார். அதுதான், நம்முடைய இருள் பிரச்னைக்குத் தீர்வாகிவிட்டது. இதுதான் கற்பனை வளத்தின் வெற்றி!

அத்தகைய கற்பனை வளம் மிகுந்தவர்களை நிறுவனங்கள் ‘வாடா ராஜா’ என்று அள்ளிக்கொள்ளும். இதனை எப்படி நம்மிடம் தெரிந்துகொள்கிறார்கள் என்றால், முதலில் நமக்கு பெட்டியைவிட்டு சிந்திக்கும் ஆற்றல் இருக்கிறதா என்று பார்ப்பார்கள். அதென்ன பெட்டியை விட்டு சிந்திக்கும் ஆற்றல்? ஆங்கிலத்தில், OUT OF THE BOX THINKING என்று சொல்வார்கள்.

ஒரு பிரச்னை என்றால், அதற்குள்ளேயே சிந்திக்காமல் அதற்கும் மேல் சிந்தித்தால், அதை மேற்கண்டவாறு சொல்லலாம். ஆனால், அப்படிச் சிந்திக்கிறோமா இல்லையா என்பதுதான் இன்றைய கேள்வி! பெட்டிக்கு வெளியே சிந்திக்கும் ஆற்றலை சோதிக்க பல்வேறு முறைகள் இருக்கின்றன.

மிகச் சுலபமாக ஒரு கேள்வி

5 + 5 + 5 = 550. இந்த கூட்டுத்தொகை நேரடியாகப் பார்த்தால் தவறு! ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கோடு தரப்படும். அந்தக் கோட்டைப் பயன்படுத்தி, இந்த கூட்டுத்தொகை சரி என்று நிரூபிக்க வேண்டும். ‘=’ என்ற குறியில் கை வைக்கக்கூடாது. Not Equal To என்று போடக்கூடாது. ஆனால், வேறு எங்காவது அந்தக் கோட்டைப் போட்டு, அந்தக் கூட்டுத்தொகை உண்மைதான் என்று நிரூபிக்க வேண்டும். இதில் உங்கள் கற்பனைத்திறன் வெளிப்படும். கற்பனையைத் தூண்டிவிட்டு முயற்சி செய்யுங்கள்.