கோப்பையை வெல்லப் போவது யார்? ஆஸ்திரேலியா ? இந்தியா ?

ஆஸ்திரேலியாவுக்கு எதிரான கடைசி ஒருநாள் கிரிக்கெட் ஆட்டத்தில் வெற்றி பெற்று கோப்பையை இந்தியா கைப்பற்றுமா என்ற ஆவல் ரசிகர்கள் மத்தியில் மேலோங்கியுள்ளது. ஆஸ்திரேலியா-இந்தியாவுக்கு இடையேயான 7 ஒருநாள் ஆட்டத் தொடர் நடைபெற்று வருகிறது. இப்போது 2-2 என்ற சமநிலையை எட்டியுள்ளது.

இரு அணிகளுக்கும் இடையே கடுமையான போட்டி நிலவுவதால், கடைசி ஒருநாள் ஆட்டம் பைனலாக மாறியுள்ளது. தீபாவளி பண்டிகை தினத்தில் நடைபெற உள்ள 7-வது ஒருநாள் ஆட்டம் பெங்களூருவில் மதியம் 1.30 மணிக்கு ஆட்டம் தொடங்குகிறது.

முன்னதாக, 2-1 என்ற கணக்கில் முன்னிலை வகித்து வந்த ஆஸ்திரேலிய அணியை, கடந்த ஆட்டத்தில் இந்திய அணி பின்னுக்குத் தள்ளியது. இந்திய அணியின் 2 வெற்றிகளும் 2-வதாக பேட்டிங் செய்து கிடைத்தவையாகும். பேட்டிங்கில் யுவராஜ், ரெய்னாவை தவிர மற்ற அனைவரும் தங்கள் திறமையை நிரூபித்துள்ளனர்.

இத்தொடரில் ஆஸ்திரேலிய பந்துவீச்சாளர் ஜான்சனிடம் இவர்கள் இருவரும் சிக்கித் தவிக்கின்றனர். கடைசி ஆட்டத்தில் ஓரளவுக்கு ரன்கள் சேர்த்து ரசிகர்களை அவர்கள் ஏமாற்ற மாட்டார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. கடந்த ஆட்டத்தில் களமிறங்கிய அமித் மிஸ்ரா விக்கெட் எதுவும் கைப்பற்றவில்லை. மாறாக 10 ஓவர்கள் வீசி 78 ரன்கள் விட்டுக் கொடுத்ததுதான் மிச்சம். புவனேஷ்வர் குமார், கடந்த ஆட்டத்தில் சிறப்பாக பந்துவீசினாலும் விக்கெட்டுகளைக் கைப்பற்ற திணறினார். ஆஸ்திரேலியாவை பொறுத்தவரை, கேப்டன் பெய்லி, வாட்சன், பிஃஞ்ச் என பலமான பேட்டிங் படையே உள்ளது. 

ஜான்சன் கேள்விக்குறி? 

முக்கிய வேகப் பந்துவீச்சாளரான ஜான்சன் கடைசி ஒருநாள் ஆட்டத்தில் பங்கேற்பது கேள்விக்குறிதான்.  இங்கிலாந்துக்கு எதிரான ஆஷஸ் தொடரில் ஆஸ்திரேலியா அணி விளையாட உள்ளது. அத்தொடருக்கு ஜான்சனை தயார்படுத்த ஆஸ்திரேலிய நிர்வாகம் முடிவு செய்துள்ளது. அதற்காக அவர் செல்வார் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. எனவே, அவருக்கு பதிலாக கோல்டர் நீல் பங்கேற்க வாய்ப்புள்ளதாகத் தகவல்கள் வெளியாக உள்ளன.

மழைக்கு வாய்ப்பு: இந்த ஆட்டத்திலும் மழை இடையூறு இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கபடுகிறது. மழை பெய்ய 40 சதவீதம் வாய்ப்பு இருப்பதாக வானிலை ஆய்வு மையம் தெரிவித்துள்ளது.

இறுதி ஆட்டத்திலும் அதிரடி தொடரும்: கோலி

7-வது ஒருநாள் ஆட்டம் குறித்து இந்திய அணி வீரர் விராட் கோலி கூறியது:

சேஸ் செய்வது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். நாங்கள் பல்வேறு சூழ்நிலைகளை ஆராய்ந்து நன்கு திட்டமிட்டு விளையாடி வருகிறோம். என்னை பொறுத்தவரை, எந்த பந்து வீச்சாளரின் பந்தை அடித்து ஆட வேண்டும் என்பதை நன்கு கணித்து, பின்பு ஆடுவேன்.

பயிற்சியின்போது நல்ல ஷாட்களை அடித்து பழகிக் கொள்வேன். அது, எனக்கு ஆட்டத்தின்போது நம்பிக்கை அளிக்கிறது. இந்தப் போட்டித் தொடரில் என்னுடைய ஆட்டம் திருப்தி அளிக்கும் விதமாக உள்ளதாக நினைக்கிறேன். கடைசி ஒருநாள் ஆட்டத்திலும் என் திறமையை வெளிப்படுத்துவேன். 

இருப்பினும், எந்த ஒரு வீரருக்கும் தனிப்பட்ட சாதனைகளை விட அணியின் வெற்றிதான் முக்கியமாக இருக்க வேண்டும். அதைத் தான் நானும் எதிர்நோக்கியுள்ளேன். இப்போது ஐசிசி அமல்படுத்தியுள்ள புதிய விதிகள் பந்துவீச்சாளர்களுக்கு மிகக் கடினமாக உள்ளன. இதனால், ரன்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போய்விடுகிறது. எனினும், இந்த விதிகளை ஐசிசி அறிவித்துள்ளதால் அவை குறித்து பேசுவது சரியல்ல.

முதலில் பேட் செய்தாலும் அல்லது இரண்டாவதாக பேட் செய்தாலும் ஓர் அணிக்கு நல்ல பார்ட்னர்ஷிப் அமைவது மிகவும் அவசியம். இறுதி ஆட்டத்தில் வெற்றி பெறுவதற்கான திட்டத்தை நாங்கள் வகுத்துள்ளோம். அவற்றை வெளிப்படுத்தி தொடரை வெல்வோம்.

சனிக்கிழமை நடைபெறும் ஆட்டத்தில் வெற்றி பெறுவது மேற்கிந்தியத் தீவுகளுக்கு எதிரான தொடருக்கு மிகுந்த நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தித் தரும். அதன்மூலம், சச்சினுக்கு வெற்றியுடன் விடைபெறும் வாய்ப்பை நாங்கள் ஏற்படுத்தித் தருவோம் என்று கோலி தெரிவித்தார்.

மதிப்பெண்ணில் இல்லை வாழ்க்கை

அன்றைக்கு ஆசிரியர் என்றால் அவர் கையில் பிரம்பு ஒன்று குறியீடாக இருந்தது. இன்று அது போய்விட்டது. பெற்றோர்கள் யாரும் தன் குழந்தைகளுக்கு அடித்துப் பாடம் சொல்லிக் கொடுங்கள் என்று ஆசிரியர்களிடம் சொல்வதில்லை. பெற்றோர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளைத் திட்டுவதோ அடிப்பதோ இல்லை. அதுபோலவே மற்றவர்கள் அடிப்பதையும் அவர்கள் விரும்புவது கிடையாது. சமூகத்தில் ஏற்பட்ட கலாசார மாறுதலோடு, குழந்தைகள் பற்றிய  புரிதலும் மாறிவிட்டது.

கற்றலில் ஒரு மாணவனுக்கு குறைபாடு ஏற்பட்டால் அதற்கான காரணம் என்ன என்பதை ஆசிரியர் அறிந்து அதனைப் போக்க முயற்சி எடுத்துக் கொள்கிறார். கல்வி கற்பிப்பதோடு உளவியல் காரணங்களை அறிந்து கொண்டு செயல்படுகிறார். பிரம்பைக் கையில் எடுப்பது இல்லை. அதோடு பெற்றோர்களிடம் மாணவர்களுக்கு கற்றலில் உள்ள குறைபாட்டை, அதனைப் போக்குவதற்கு உள்ள வழிகளை எடுத்துச் சொல்கிறார். சூழ்நிலை, உளவியல் முறையில் கற்றலில் உள்ள குறைபாட்டைப் போக்க இரு பிரிவினரும் சேர்ந்து பாடுபடுகிறார்கள்.

சில மாணவர்கள் ஆசிரியர் சொல்லிக் கொடுப்பதை உடனடியாகப் பிடித்துக்கொண்டு விடுகிறார்கள். வேறு சிலர் சிறிது காலம் தாழ்த்தி - ஆனால் சரியாகக் கற்றுக் கொண்டு விடுகிறார்கள். அதுவரையில் காத்திருக்கும் பொறுமை ஆசிரியருக்கோ, பெற்றோர்களுக்கோ இல்லை. சரியாகக் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை என்று, ஆசிரியர் நிர்வாகத்தாலும் பெற்றோர்களாலும் தண்டிக்கப்படுகிறார். மகனோ - மகளோ படிப்பில் பின்தங்கிப் போய்விடுகிறார்கள் என்று பெற்றோர்கள் மனம் பதைக்கிறார்கள். அதனால் மாணவர்களை விளையாட விடுவதில்லை - மற்ற குழந்தைகளோடு பேச, பழக விடுவது கிடையாது. டியூஷன் அனுப்புகிறார்கள். திரும்பி  வந்ததும் புத்தகத்தைக் கொடுத்துப் படிக்கச் சொல்கிறார்கள்.

 ஆறு வயதில் இருந்து தன் மகனோ மகளோ வகுப்பில் எல்லா பாடத்திலும் முதலாக இருக்க வேண்டும், நூற்றுக்கு நூறு மதிப்பெண் பெற வேண்டும், கிரிக்கெட், டென்னிஸில் சிறப்பாக பெயர் எடுக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார்கள். ஆசைப்படுவதில் தவறொன்றும் இல்லை. முயற்சி செய்தால் சிலவற்றில் முதன்மை பெற முடியும். பலவற்றில் முதன்மை பெற முடியாமல் போகும். எல்லாரும் எல்லாவற்றிலும் முன்னணியில் இருக்க முடியாது. இருக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

பள்ளிக்கூடங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள் இவையெல்லாம் அறிவின் களஞ்சியங்கள் இல்லை. அவற்றில் இருந்து அறிவு என்பதை அள்ளிக்கொண்டு வந்துவிட முடியாது. அவை மனித அறிவால் உண்டாக்கப்பட்டவை. மனிதர்கள் உண்டாக்கியவை எல்லாம் குறைபாடு கொண்டவை. வளர்ச்சிக்கும், மாறுதலுக்கும் உட்பட்டவை.

சிலருக்குக் கணிதம் படிக்க எளிதாக இருக்கும். பலருக்கு வேதியியல், இயற்பியலில் படிக்கப் பிடிக்கும். இன்னும் சிலர் பொருளாதாரம், சட்டம் படிப்பார்கள். தொல்லியல், இசை, நடனம், இலக்கியம் படிக்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். வாழ்க்கை என்பதில் ஒரு படிப்புதான் என்பதில்லை. எதில் உண்மையான  ஈடுபாடு, ஆர்வம் இருக்கிறது என்பதை அறிந்து அதில் ஆற்றுப்படுத்தினால் சிலர் முதலாவதாக வருவார்கள். அதுதான் அசலான கல்வி. இது உளவியல் உண்மை.

வாழ்க்கையின் யதார்த்தம் அசலான கல்வி என்பதைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடுகிறது. எதன் மூலம் பணம் சம்பாதிக்க முடியுமோ அது முன்னே வந்து விடுகிறது. அந்தக் கல்வியைப் பெற ஒவ்வொருவரும் முன்னே நிற்கிறார்கள். மனிதர்கள் தோற்றத்தில் ஒன்றுபோல் இருந்தாலும் மூளையின் செயல்பாட்டில் எல்லாரும் ஒன்றில்லை. ஒவ்வொருவரின் அக்கறையும் விருப்பமும் வேறுபட்டு இருக்கிறது. எனவே எல்லாரும் டாக்டர், எஞ்சினியர் என்று படிக்க முடியாது. அதோடு தரமான கல்வி கொடுக்க சர்வதேச அளவில் மதிப்புப் பெற்ற பல்கலைக்கழகங்கள் இங்கு இல்லை. ஏழைகளுக்கு ஏற்ற எளிய கல்வி என்பதுபோல ஒரு மாதிரியான கல்வியே கிடைக்கிறது. அதைப் பெறவே பெரும் போட்டி நடக்கிறது.

கல்லூரிகளில் படிக்கும் எல்லா மாணவர்களும் நூறு சதவீதம் மதிப்பெண் பெற்று தேர்ச்சி பெற முடியாது. அதற்கு ஏற்ற மாதிரி கற்பிக்க பேராசிரியர் இல்லை. கற்க மாணவர்களும் தயார் கிடையாது. கல்லூரிகளில் தகுதி அடிப்படையிலும், பணம் கொடுத்தும் சிபாரிசு முறையிலும் சேர்ந்தவர்களில் பலர் புதிய சூழ்நிலையில் தங்களை அறிந்து கொள்கிறார்கள். 

தேர்ந்த துறையில் ஆர்வம் இல்லாமல் போகிறது. தங்களால் படித்து முடிக்க முடியாது என்பதைத் தெரிந்து கொள்கிறார்கள். பெற்றோரின் பெரு விருப்பம், பணச் செலவு, வங்கிக் கல்வி கடன் போன்றவை அவர்களை வருத்துகிறது. மனச் சிதைவுறுகிறார்கள். மலர வேண்டிய இளம் பருவத்தைத் தொலைத்துவிட்டு வீட்டை விட்டு ஓடி விடுகிறார்கள்.  வெகு சிலர் தற்கொலை செய்து கொண்டு விடுகிறார்கள்.

கல்வி எப்பொழுதும் படிக்கும் மாணவர்களின் இயல்போடு இணைந்திருப்பது இல்லை. மகா மேதைகளை அது வஞ்சித்து விடுகிறது. சராசரி ஆள்களோடு சேர்த்துக் கொண்டு விடுகிறது. கணித மேதையான ஸ்ரீனிவாச ராமானுஜன் ஆங்கிலத்தில் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பெயில். இரண்டு முறை அந்தக் காலத்து எம்.ஏ. எழுதினார். அதை முடித்தால்தான் கல்லூரியில் படிக்கலாம். இரண்டு முறையும் பெயில். எனவே சென்னை துறைமுகக்கழகத்தில் காலி கிளார்க் வேலைக்குச் சேர்ந்தார். குறைந்த சம்பளம். டாலி கிளார்க்கின் வேலை, கப்பலில் இருந்து கிரேனில் வரும் மூட்டைகள் தரையில் இறக்கப்படுவதற்கு முன்னரே அவற்றை எண்ணி எழுதி வைக்க வேண்டும். ஆனால், அவர் சோர்ந்து போகவில்லை. வேலை பார்த்துக்கொண்டே தனக்குத் தெரிந்த, பிடித்தமான கணிதத்தில் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டார். சாதாரணமான நோட்டுப் புத்தகத்தில் மகத்தான கணக்குகள் போட்டார். அவர் போட்ட பல கணக்குகள் புதிர் கணக்குகளாக உள்ளன.

 உலகம் முழுவதிலும் ஆங்கிலம் தெரிந்தவர்கள் படித்து மகிழும் சிறந்த கதைகளை எழுதியவர் ஆர்.கே. நாராயணன். அவரின் "மால்குடி கதைகள்' இன்றுவரை தொடர்ந்து படிக்கப்பட்டு வருகின்றன. ஆங்கிலத்தில் கதைகள் எழுதிய அவர் பி.ஏ. ஆங்கிலத்தில் பெயில். அதனால் அவர் படைப்பாற்றலோ, எழுத்தின் தரமோ பாதிக்கப்படவில்லை. விஞ்ஞானத்தில் மகாஞானி என்று அறியப்படும் ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் தன் மாணவப் பருவத்தில் அப்படியொன்றும் ஜொலிக்கவில்லை. ஒரு சாதாரண மாணவனாகதான் இருந்தார். அவர் பொது விதிக்கு உட்பட்டவர் இல்லை. அதுதான் முக்கியம். பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்தால் அறிவை, ஞானத்தை அள்ளிக்கொண்டு வந்துவிட முடியாது.

 மாணவர்கள் திறமை என்பது மனப்பாடம் செய்வதோ மதிப்பெண் பெறுவதோ இல்லை. மனத்திற்கு இருக்கும் ஆற்றலை செயலாக மாற்றுவதுதான்.  படிக்கவில்லை, அதிகமான மதிப்பெண் பெறவில்லை என்பதற்காக மாணவர்களை அவமரியாதையாகப் பேசுவது, நாவால் சுடுவது போன்றவை அவர்களை கோபமும் வருத்தமும் அடைய வைக்கின்றன. பெற்றோர்களை பள்ளிக்கு அழைத்து அவமானப்படுத்துவது தாள முடியாமல் போய்விடுகிறது. அதன் காரணமாக தன்னிலை இழந்துவிடுகிறார்கள். அது சமூகத்தின் குற்றமாகிறது.

 மாணவர்கள், கல்லூரிகள் பணம் கறக்கக் கிடைத்த மாடுகள் இல்லை. அவர்கள் அதிகமான மதிப்பெண் பெறவில்லை என்பதற்காக பால் வற்றிப் போன மாடுகள் போல விரட்டியடிக்கப்பட வேண்டியவர்கள் இல்லை. அவர்கள் தங்கள் படிப்பில் முழுக்கவனம் செலுத்தி நல்ல மதிப்பெண் பெற ஊக்கமும் உற்சாகமும் கொடுக்க வேண்டும். கல்வியின் பயன் என்பது நல்லறிவும், நல்லொழுக்கமும், பண்பாடும், கலாசாரத்தில் ஈடுபாடும் கொண்ட மனிதர்களை உருவாக்குவதுதான்.அதில் பயிற்சியோடு திறமையும் சேர்ந்து போகிறது. அதனால் பணம் சம்பாதிப்பது கார் வாங்குவது, மாளிகை கட்டிக் கொண்டு வாழ்வது எல்லாம் வந்துவிடுகிறது. பணம் சம்பாதிக்கவே படிப்பு என்ற பேராசையை, வெறியை பெற்றோர்கள் முதலில் கைவிட வேண்டும். கல்வி வியாபாரிகளின் தந்திரங்களில் இருந்து இளந்தலைமுறை மாணவர்கள் தப்பித்துக்கொள்ள வேண்டும். அதற்குத் தகுந்த சூழ்நிலையை சமூகம் ஏற்படுத்த வேண்டும். அதுதான் சமூகப் பிரச்னை. சமூகத்தைப் பழிவாங்குவதாக எண்ணி தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள்; ஆசிரியர்களைக் கொல்கிறார்கள்.

 படிப்பு என்பது மதிப்பெண் சார்ந்ததில்லை. குறைவான மதிப்பெண் பெற்றவர்கள், பெயிலாகிப் போனவர்கள் எல்லாரும் உதவாக்கரையாகப் போனவர்கள் கிடையாது. அவர்களில் பலர் சமூகத்தின் அச்சாணியாக இருந்து மகத்தான காரியங்களைச் செய்திருக்கிறார்கள். 

எனவே குழந்தைகளை குழந்தைகளாகவும் மாணவர்களை மாணவர்களாகவும் வளர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு பெற்றோர்களுக்கும், சமூகத்திற்கும் இருக்கிறது என்பதே உண்மை.

அரசு பள்ளிகளில் பாழாகும் கம்ப்யூட்டர்கள்.... பீரோக்களில் பூட்டிவைப்பு

அரசு பள்ளிகளில், மாணவர்கள் பயன்பாட்டிற்காக பல லட்சம் ரூபாய் மதிப்பில் வழங்கிய கம்ப்யூட்டர்கள் லேப்-டாப்கள், ஆசிரியர்களின் ஆர்வமின்மையால் பயன்பாடின்றி முடங்கி உள்ளது.

பள்ளி மாணவர்கள் கல்வியை எளிமையாகவும், இனிமையாகவும் கற்றுக்கொள்ள மத்திய, மாநில அரசுகள், பல்வேறு வளர்ச்சி திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்துகிறது. ஒன்றாம் வகுப்பு முதல் எட்டாம் வகுப்பு வரையிலான துவக்க மற்றும் நடுநிலை பள்ளிகளுக்கு அனைவருக்கும் கல்வி திட்டம் (எஸ்.எஸ்.ஏ.,), 9ம் வகுப்பு முதல் 10ம் வகுப்புகளுக்கு, அனைவருக்கும் இடைநிலை கல்வி (ஆர்.எம்.எஸ்.,) திட்டம் மூலம் பள்ளி வளர்ச்சிக்காக நிதி உதவி, உபகரணங்கள் வழங்குகிறது. 

ஒவ்வொரு ஊராட்சி ஒன்றிய பள்ளிகளிலும், அரசு உயர்நிலைப் பள்ளிகளுக்கும் மாணவர்கள் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப 4 முதல் 6 கம்ப்யூட்டர்கள், பிரின்டர்கள், லேப் டாப், யு.பி.எஸ்., பாட சம்மந்தமான சி.டி.,க்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. பாடங்களை கேட்பதை விட, கம்ப்யூட்டரில் பார்த்தால் மாணவர்கள் மனதில் ஆழமாக பதியும். 

புதிய சிந்தனைகள் தோன்றும் என்ற அடிப்படையில், வகுப்பறைகள் கம்ப்யூட்டர் மயமாகி வருகின்றன. இது தவிர ஒன்றியம் வாரியாக ஒரு பள்ளியை "ஸ்மார்ட் கிளாஸ்" ஆக மாற்ற பள்ளி ஒன்றுக்கு தலா ரூ.1.90 லட்சம் வழங்கப்படுகிறது.

கம்ப்யூட்டர்களை கையாள்வதற்கு ஆசிரியர்களுக்கு சிறப்பு பயிற்சியையும் அரசு அளித்துள்ளது. மாணவர்களுக்கு வாரத்தில் இரு நாட்கள், இரு பாட வேளையில் கம்ப்யூட்டர் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும் எனவும் கல்வித்துறை உத்தரவிட்டுள்ளது.

இவ்வளவு வசதிகளையும் அரசு, கல்வித் துறைக்கு செய்து கொடுத்தும் ஒருசில அரசு பள்ளிகள், கம்ப்யூட்டர்களை மாணவர்கள் பயன்பாட்டிற்கு கொடுக்காமல் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் பீரோகள், தலைமை ஆசிரியர்கள் அறையில் முடக்கி வைத்துள்ளன. நான்கு ஆண்டுகளாக வழங்கப்பட்ட கம்ப்யூட்டர், யு.பி.எஸ்., பிரின்டர் போன்ற விலை உயர்ந்த பொருட்களை, பயன்படுத்தபடாததால் பேட்டரி சார்ஜ் இறங்கியும் மென்பொருட்கள் தூசி படித்து பழுதாகி பயன்பாடின்றி உள்ளது.

"மாணவர்கள், கம்ப்யூட்டர்களை பழுதாக்கி, சேதப்படுத்தி விட்டால் சம்மந்தப்பட்ட பள்ளி தலைமை ஆசிரியர்தான் பொறுப்பேற்க வேண்டும். எனவே, அரசு வழங்கிய பொருளை பாதுகாக்கிறோம்" என கூறி திட்ட பயனை மாணவர்கள் அனுபவிக்க விடாமல் முடக்கி வைக்கின்றனர். அதே நேரத்தில் 50 சதவீத பள்ளிகளில், கம்ப்யூட்டர்களை மாணவர்கள் பயன்படுத்திடவும் லேப் டாப் மூலம் கற்பித்தல் செய்கின்றனர். 

கம்ப்யூட்டர்கள் முடக்கப்பட்ட பள்ளிகளை கண்டறிந்து அதை மாணவர்கள் பயன்பாட்டுக்கு கொண்டு வர கல்வித்துறை நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

சிவகாசி மைக்கேல், "மாணவர்களின் கல்வித்தரத்தை உயர்த்த, மத்திய, மாநில அரசுகள், ஆரம்ப பள்ளி முதல் கம்ப்யூட்டர் கல்வியினை வழங்க நடவடிக்கை எடுக்கின்றன. அதற்கான நிதி ஒதுக்கி, கம்ப்யூட்டர்களையும் வழங்குகிறது. தனியார் பள்ளிகளில் கிடைக்காத கூடுதல் வசதிகள், அரசு பள்ளிகளுக்கு கிடைத்துள்ளது. இந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி, மாணவர்களுக்கு கம்ப்யூட்டர் கல்வி வழங்க, ஆசிரியர்கள் ஆர்வம் காட்ட வேண்டும். 

பல லட்சம் ரூபாய் மதிப்பிலான கம்ப்யூட்டர்கள் பழுதாகி விடாமல், அதை பயன்பாட்டுக்கு கொண்டு வந்து, மாணவர்களுக்கு பயனுள்ளதாக மாற்ற, கல்வித்துறை அதிகாரிகள் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்" என்றார்.

காரியாபட்டி அழகர்சாமி,  "அரசு பள்ளிகளில், ஏழை எளிய மாணவர்கள் படித்து வருகின்றனர். இவர்களும் மற்ற மாணவர்களைப் போல் அனைத்து துறைகளிலும் சிறந்து விளங்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்திற்காக அரசு பல்வேறு திட்டங்களை செயல்படுத்தி வருகிறது. அந்த வரிசையில், மாணவர்களுக்கு கம்ப்யூட்டர் மிகவும் அவசியமான ஒன்றாக உள்ளது. 

அரசு பள்ளி மாணவர்களுக்கு கம்ப்யூட்டர் பயிற்சி அளிக்க, கம்ப்யூட்டர் வழங்கப்பட்டது. பெரும்பாலான பள்ளிகளில், ஆசிரியர்கள் இல்லாததால் கம்ப்யூட்டர் காட்சிப் பொருளாகவே உள்ளன. பயனுள்ள திட்டமாக இருந்தும், அரசு நிதி வீணாகி வருகிறது. இதுபோன்ற பள்ளிகளில், ஆசிரியர்களை நியமித்து கம்ப்யூட்டர் பயன்படுத்த அரசு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்" என்றார்.

வத்திராயிருப்பு பாண்டியன், "கம்ப்யூட்டர் கல்வியை பயிற்றுவிக்க, பள்ளிகளில் ஆசிரியர் கிடையாது. கம்ப்யூட்டர் கல்விக்கென தனியே ஒவ்வொரு பள்ளிக்கும் ஆசிரியர் நியமித்து, கம்ப்யூட்டர் மூலமாக பாடம் நடத்தி, மாணவர்களை செய்யச் சொன்னால் மட்டுமே, அரசின் நோக்கம் நிறைவேறும்" என்றார்.

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் சுரேஷ் ரத்தினகுமார், "மாணவர்களுக்கு கற்பிக்க வழங்கப்பட்ட கம்ப்யூட்டர்கள், பல பள்ளிகளில் செயல்படுத்தப்படாமல், முடங்கியே கிடக்கிறது. அங்குள்ள ஆசிரியர்களுக்கு, கம்ப்யூட்டர் குறித்து போதிய பயிற்சி இல்லாமல் உள்ளது. மேலும் பல அரசு பள்ளிகளில், ஆசிரியர்கள் இல்லாத நிலையும் உள்ளது. 

அரசின் திட்டமே வீணடிக்கப்பட்டு, நிதியும் பாழடிக்கப்பட்டு வருகிறது. இதை தவிர்க்க, ஆசிரியர்களுக்கு போதிய பயிற்சி வழங்கி, மாணவர்களுக்கு கம்ப்யூட்டர் மூலம் கற்பிக்க, நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்" என்றார்.

விருதுநகர் அனைவருக்கும் கல்வி திட்டம் கூடுதல் முதன்மை கல்வி அலுவலர் சுவாமிநாதன், "ஒவ்வொரு அரசு பள்ளியிலும், குறைந்தபட்சம் ஒரு ஆசிரியருக்கு, கம்ப்யூட்டர் பயிற்சி வழங்கி, பாடம் நடத்த வலியுறுத்துகிறோம். இதை மாவட்ட அளவில், குழு அமைத்து கண்காணிக்கிறோம்.

வகுப்பறையில் கம்ப்யூட்டர் பயன்பாடு குறித்து, உதவி கல்வி அலுவலர், சூப்பர்வைசர்களிடம் அறிக்கை பெறுகிறோம். கம்ப்யூட்டர் பழுது ஆவதுபற்றி தலைமை ஆசிரியர்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். ஏனென்றால் அதை பராமரிக்க, ஒவ்வொரு பள்ளிக்கும் வழங்கப்படும் பராமரிப்பு மானியத்தில், பழுதினை சரி செய்து கொள்ளலாம். 

இதற்கு கிராம கல்வி குழு, பெற்றோர் சங்கம் ஒத்துழைப்பு வழங்குகின்றன. அனைத்து பள்ளிகளிலும், கம்ப்யூட்டர் பயன்பாடு இருக்க வேண்டும். குறிப்பிட்டு புகார் வந்தால், உடன் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்" என்றார்.

தேவையற்ற சடங்குகள்!!!

அண்மையில் ஒருநாள் இரவு தன் மனைவி மற்றும் குழந்தைகளுடன் இரு சக்கர வாகனத்தில் ஆனந்தமாக வந்த அந்த இளைஞர் இன்று மருத்துவமனையில் படுத்திருக்கிறார். காரணம் சிறு தேங்காய்ச் சிதறல்; சாலையில் கிடந்த சிதறு தேங்காயைக் கவனிக்காத சிறு கவனக்குறைவு. அதன் காரணமாக, அவரது குடும்பமே இன்று மருத்துமனையில்.

வெள்ளிக்கிழமை இரவுகளில் நகரங்களில் வாகனம் ஓட்டுவோர் மிகவும் கவனத்துடன் இருந்தாக வேண்டியிருக்கிறது. இல்லாவிட்டால் சாலையில் சறுக்கி விழுந்து மருத்துவமனைக்குப் போக வேண்டியது தான்.

அந்த ஒரு நாள் இரவில் மட்டும் நகரத் தெருக்களில் பல்லாயிரக் கணக்கான பூசணிக் காய்களும் தேங்காய்களும் உடைக்கப்படுகின்றன. சாலை நடுவே கிடக்கும் திருஷ்டிப் பூசணிக் காயைக் கவனிக்காமல் இரு சக்கர வாகனம் ஓட்டினால் அதோகதி தான்.

வாரம் முழுவதும் கடைகளில் நடைபெறும் வர்த்தகத்தில் கண்ணேறு ஏற்படாமல் தவிர்க்கவே இந்த திருஷ்டி கழிக்கும் சடங்கு நிகழ்கிறது. வெள்ளிக்கிழமை தோறும் நடத்தப்படும் பூஜை முடித்தவுடன் இவை உடைக்கப்படுகின்றன.

இதையே ஒரு கற்பூரம் கொளுத்தியும் கழிக்கலாம். ஆனால், பூசணிக்காயை உடைப்பதிலும் தேங்காயைச் சிதறடிப்பதிலுமை நமது மக்கள் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். மிருகபலிச் சடங்கிற்கு மாற்றாக அறிமுகமான பூசணிக் காய் உடைப்பு இப்போது மனிதர்களை வதைக்கும் சடங்காக மாறியிருப்பதுதான் வேதனை.

அதுமட்டுமல்ல, வெள்ளிக்கிழமை இரவுகளில் சாலையில் உடைபடும் காய்களால் மட்டும் பல லட்ச ரூபாய் வீணாகிறது. நாடு முழுவதும் வெள்ளிக்கிழமை இரவு தெருக்களில் உடைக்கப்படும் பூசணி, தேங்காய்களின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கிட்டால் தெருவில் எறியப்படும் பணத்தின் மதிப்பு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தும்.

முழுத் தேங்காய் வாங்கக் காசில்லாமல் ஒரு ரூபாய்க்கும் இரண்டு ரூபாய்க்கும் "தேங்காய் பத்தை' (துண்டுகள்) வாங்கும் ஏழைகள் நடந்துசெல்லும் அதே சாலையில் சிதறிக் கிடக்கின்றன ஆயிரக் கணக்கான தேங்காய்கள்.

கிடுகிடுவென உயர்ந்துள்ள காய்கறி விலையைச் சமாளிக்க முடியாமல் நடுத்தரக் குடும்பங்களே காய்கறிப் பயன்பாட்டைக் குறைத்துவிட்டன. அதேசமயம், எந்தப் பயனும் இன்றி சாலையில் வாகனங்களால் அரைக்கப்பட்டு கூழாகிக் கிடக்கின்றன ஆயிரக் கணக்கான பூசணிக் காய்கள். இதை பொருளாதாரக் குற்றம் என்றும் கூறலாமல்லவா?

இதைவிட கொடுமையான இன்னொரு பழக்கம், இறுதி ஊர்வலத்தில் செல்வோர், சடலத்தின் மீது அணிவிக்கப்பட்ட மாலைகளைக் குதறி அதிலிருக்கும் பூக்களை சாலையில் வீசிச் செல்வது. எதற்காக இப்படிச் செய்கிறோம் என்பது அவர்களுக்கே புரியாத புதிர். இறந்தவர்களின் சடலத்தை மயானத்திற்குக் கொண்டுசெல்லும்போது சிற்றுயிர்களுக்கு உணவளிக்க பொரி வீசுவது கிராமங்களில் உருவான வழக்கம். அத்துடன் அன்றலர்ந்த உதிரிப் பூக்களை வீசிச் செல்வது, உயிரிழந்தவரைப் போற்றும் செயலாக அமையலாம்.

ஆனால், ஒரு சடலத்தின் மீது பல மணி நேரம் அணிவிக்கப்பட்டிருந்த மலர்மாலைகளில் இருந்த பூக்களை போக்குவரத்து நிறைந்த சாலைகளில் வீசிச் செல்வது, எவ்வாறு அவரைப் போற்றுவதாக அமையும்? அது மாபெரும் சுகாதாரக் கேடல்லவா?

இத்தகைய தவறான பழக்க வழக்கங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதே, நாம் நாகரிக சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதற்கான அடையாளமாகும்.

யாரோ ஒருவரது திருஷ்டி கழிய உடைக்கப்படும் பூசணியால், வேறு யாரோ சிலர் சாலையில் அடிபட வேண்டுமா? மரணித்தவரின் மீது அணிவிக்கப்பட்ட மலர்கள், சாலையில் செல்வோரின் முகச்சுளிப்புக்கு வித்திட வேண்டுமா? நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.