கணினியின் வேலைநிறுத்தம்

அண்மையில் பத்திரிகைகளில் அடிபட்ட வணிகச் செய்தி பலருக்கு ஆச்சரியத்தையும், அதிர்ச்சியையும் அளித்தது. ஐ.ஓ.பி. வங்கியில் தொடர்ந்து ஐந்து நாள் முடங்கி பிறகு சீரான கணினிச் சேவையைத்தான் குறிப்பிடுகிறேன்.

வங்கியில் செர்வர் செயல்பாட்டில் பழுது ஏற்பட்டு அவ்வப்போது சில மணி நேரம், எந்தவிதப் பரிவர்த்தனையும் செய்ய இயலாமல் போன அனுபவம் உண்டு. அப்போது கூட, ஏதாவது ஒரு முக்கிய கணினி மூலம் எவ்வளவு இருப்புத் தொகை, கிளியரிங்கில் போடப்பட்ட காசோலை "பாஸ்' ஆகி விட்டதா போன்ற விவரங்களைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால், இது போல் ஆதார வங்கி செயல்பாட்டில் (Core Banking Services) பழுது நேருவது அதிசயமாகத்தான் உள்ளது.

எனக்கு ஏற்பட்ட சிக்கல் மிகச் சிறியது, சினேகிதர் கொடுத்த ஐ.ஓ.பி. காசோலையை எங்கள் வங்கியில் போட்டு எடுக்கத் தாமதாயிற்று. புரசைவாக்கத்தில் வியாபாரிகள் பெரும் அவதிக்குள்ளானார்கள் என்றும், சனிக்கிழமை இருப்பைக் கவனித்து ஒரு சில வாடிக்கையாளர்கள் தொகை எடுக்க ""அனுமதி''க்கப்பட்டார்களென்றும் ஏடுகள் தெரிவித்தன. இதுபோன்ற "கணினி வேலைநிறுத்தம்' பல ஐயங்களை எழுப்பியுள்ளது.

ஒரு முக்கிய மங்களகரமான நிகழ்ச்சிக்கு முன் பணம் கொடுக்க இயலாத நிலைமை; குறிப்பிட்ட தேதி முன்னால் பெருந்தொகை தந்தால்தான், குறிப்பிட்ட பொருளை டிஸ்கவுண்டில் கொடுக்க இயலும் என்கிற நிலை; ஏற்றுமதி இறக்குமதி பரிமாற்றம் இயக்க முடியாத தன்மை - போன்ற பல விதங்களில் வாடிக்கையாளர்கள் தவித்திருப்பார்கள். ஐ.ஓ.பி. மட்டுமன்றி பிற வங்கி வாடிக்கையாளர்களும் அல்லலுக்கு ஆளாகியிருப்பார்கள். இதற்கான பண நஷ்டம்; மன உளைச்சல் இவற்றுக்கு வங்கி ஈடு செய்யுமா - ஓரளவாவது - என்பது ஒரு கேள்விக்குறி.

கணினி வரவால், வாடிக்கையாளருக்கு பல வசதிகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஏடிஎம் வசதி, ஒரே வங்கியின் பிற கிளைகளின் இருப்பை ஒரு கிளையில் எடுக்கும் செளகரியம், இல்லத்திலிருந்தே கணினி மூலம் பரிமாற்றம் - போன்ற பலவற்றைக் குறிப்பிடலாம். அதேசமயம், எல்லாவற்றுக்கும் கட்டணம் உண்டு என்பதையும் ஞாபகமூட்ட வேண்டும். இருப்புத் தொகை குறிப்பிட்ட அளவுக்குக் கீழ் போனால் கட்டணம்; பணமிருந்தும் வேறு காரணிகளால் காசோலை திரும்பினால் கட்டணம்; நடப்புக் கணக்கில் ஆறு மாசத்துக்கொரு முறை கட்டணம்; காசோலையைத் தபாலில் அனுப்ப "சார்ஜ்' - என்று பட்டியில் நீளுகிறது.

நியாயமாக எழுகிற கேள்வி இதுதான்:- கணினி சேவைகளுக்குக் கட்டணம் வசூல் செய்யும்போது, கணினி தொடர்ந்து சில நாட்கள் பழுதுபட்டு சேவை தர இயலாவிட்டால், அதற்கு வாடிக்கையாளருக்கு நஷ்டஈடு தர வேண்டியதுதானே?

மற்றொரு சந்தேகம்: இன்று ஐ.ஓ.பி.யில் நடந்த கோளாறு நாளையே ஏன் பிற வங்கிகளிலும் ஏற்படக் கூடாது? பொதுவாகவே, சில வங்கிகளில் கணினி பற்றிய விஷய ஞானம் அறிந்தவர்கள் மிகக் குறைவு. மேலும், வங்கிகளில் பிற நிறுவனங்கள் போல், கணினி சேவையை இயக்குவது கடினம், டெபாஸிட் வாடிக்கையாளர்; கடன் பெறுகிற வாடிக்கையாளர் - இவர்களிடையே பல பிரிவுகள் உள்ளன. ஒவ்வொன்றுக்கும் வட்டி விகிதம் தனி. ஏதாவது கணினி பதிவில் தவறு ஏற்பட்டால் அனுபவமிக்க ஊழியர்கள் ஏதோ விருப்ப வகைகளை (Options) மாற்றி மாற்றிப் போட்டுச் சரி செய்கிறார்கள். ஏன்- பாஸ் புத்தகம் பதிவு செய்கிற கருவியில் கோளாறு நேர்ந்தால் சரி செய்ய ஆட்கள் இல்லை!

தற்சமயம், காப்பீட்டில் "நிகழ்ச்சி காப்பீடு' (Event Insurance) என்ற ஒரு புதிய பிரிவு நுழைந்துள்ளது. திருமணம் போன்ற நிகழ்ச்சிகள் உறுதியானவுடன், இடைப்பட்ட காலத்தில் ஏதாவது அசம்பாவிதம் நேர்ந்தால் அதை ஈடு கட்டுவது போல, (மரணம்; விபத்து; எதிர்பாரா நிகழ்வுகள்) இதுபோல, ஐ.ஓ.பி.யில் நிகழ்ந்தது போல், எதிர்காலத்தில் நேர்ந்தால் அத்தகைய நஷ்டத்துக்கு ஈடு செய்யும் வகையில் ஏதாவது நிதி ஒதுக்கலாம்.

வருங்காலத்தில் வங்கியில் கணினி சேவை பல்கிப் பெருகி, விரிந்து கொண்டே போவதற்கு வாய்ப்பு அதிகமிருக்கிறது. அந்தச் சேவை சிக்கல் ஆகாமலிருக்க, வங்கித் தலைவர்கள் சேர்ந்து ஒரு தீர்வு காண வேண்டும்.

கடுமையான தண்டனை வேண்டும்

குற்றம் புரிந்தவன் வாழ்க்கையில் நிம்மதி கொள்வதென்பதேது?' - இது ஒரு திரைப்படப் பாடல்.

குற்றம் புரிந்தவன் நிம்மதியாக இருக்க மாட்டான்; இருக்கவும் முடியாது. இருக்க நினைத்தாலும் மனம் இருக்கவிடாது. சதா அவனை பிறாண்டிக் கொண்டேயிருக்கும். அதனால்தான் "குற்றமுள்ள நெஞ்சு குறுகுறுக்குது' என்பார்கள். அதெல்லாம் ஒரு காலம்!

இப்போது அப்படியல்ல. குற்றம் செய்வதென்பது இனிப்பு சாப்பிடுவது போலாகி விட்டது. குற்றத்தை கண்டுபிடித்தால் பார்த்துக் கொள்ளலாமென்ற அலட்சியப் போக்கு மனதுள் படிந்துவிட்டது. சிறைச்சாலை என்பதை யார், எப்போது "மாமியார் வீடு' என்றார்களோ தெரியாது. இப்போது சிறைவாசம் அப்படித்தான் ஆகிவிட்டது. அது வீட்டை விட பாதுகாப்பான இடமாகவும், மூன்று வேளை நல்ல உணவும், இன்னும் பல வசதிகளும் கிடைக்கக் கூடிய இடமாக இருப்பதால், குற்றங்கள் மலிந்துவிட்டன!

சமீப காலமாக வீடு புகுந்து திருடுவது, கொலை செய்வது, நகைக் கடை கொள்ளை, பாலியல் வன்முறை என தினசரியைப் பிரித்தாலும், தொலைக்காட்சியைப் பார்த்தாலும் இதே செய்திதான்! இதற்கெல்லாம் என்ன காரணம்? கடுமையான தண்டனை இல்லாததும் தண்டனையை விரைவாக வழங்காததுமே காரணம்.

காவியுடை கதாநாயகர்கள் வலம் வந்து காமக் களியாட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்த காலம் முடிந்துவிட்டது என எண்ணிக் கொண்டிருக்கும்போது, ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் ஆசிரமம் நடத்தி வரும் 72 வயது சாமியார், 16 வயது சிறுமியை பாலியல் பலாத்காரம் செய்திருக்கிறார். இளைத்திருத்தல் துறவிக்கு அழகு. கொழு கொழு வென்றிருத்தல் குழந்தைக்குதான் அழகு. இப்போது நிலைமை தலைகீழ். ஊட்ட குறைபாடு காரணமாக குழந்தைகள் வலுவிழந்திருப்பதும் எல்லா வசதியும் கொண்ட சாமியார்கள் கொழுத்திருப்பதும் கண்கூடாக பார்க்கின்றோம்! எத்தனை சாமியார்களின் வேடத்தைக் கலைத்து சிறையில் அடைத்தாலும், இந்த மக்கள் திருந்துவதாகத் தெரியவில்லையே என்பதுதான் வேதனையாக இருக்கிறது. பண பலம், அரசியல் பலம் மட்டுமின்றி நான்தான் கடவுள் என்று அருள்வாக்கு சொல்பவராகயிருந்தாலும் அவர் குற்றவாளியெனில் அவருக்கு விரைவாகவும் அதிகபட்சமாகவும் தண்டனை வழங்க வேண்டும்.

இப்போது நிதி நிறுவனங்களில் கோடி கோடியாய் மோசடி நடக்கின்றன. படித்தவர்கள் கூட ஏமாந்து போய், தான் இவ்வளவு கட்டியிருக்கிறோம் என்று ரசீது காட்டி காவல் துறையும் முறையிடுவதைப் பார்க்கிறோம். காவல் துறையும் தனிப்படையமைத்து குற்றவாளியைப் பிடித்து விடுகிறார்கள். பிடித்து வரும்போது குற்றவாளிகள் தங்கள் முகத்தை மறைத்து கொள்கிறார்கள். ஏழை பாழைகளிடமிருந்து சீட்டுப் பிடித்தல் என்றும் வைப்பு நிதி என்றும் பணம் பறிக்கும்போது வராத குற்ற உணர்ச்சி கைது செய்ததும் வந்து விடுகிறது போலும்! பொதுமக்கள் பார்த்துவிட்டால் தனக்கு அவமானம் எனக் கருதி குற்றவாளிகள் முகத்தை மூடிக் கொள்வதை காவல் துறை அனுமதிக்கக் கூடாது. தப்பு செய்தவர் யாரென்று எல்லோரும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் ஏதோ ஒரு வழி (?!)யில் அவர்கள் வெளியே வந்தாலும், வேறெங்கும் போய் அதே மோசடியை செய்யாமலிருக்க மக்கள் முன் அடையாளம் காட்டப்படுவார்ககள். ஆகவே, குற்றவாளியை முகத்தை மூடி அழைத்து வரும் வழக்கத்தை காவல் துறை அனுமதிக்காமல் இருப்பதே, அவர்கள் அவமானத்தால் மனம் கூசி குறுகி திருந்துவதற்கான ஆரம்ப நிலை என கொள்ளலாம்!

நம் நாட்டில் நீதிக்கும் நேர்மைக்கும் பஞ்சமில்லை. நீதி வழுவாது ஆட்சி செய்தவர்கள் நம் மன்னர்கள். தண்டனை என்ற பெயரில் ஐந்து வருடமோ ஏழு வருடமோ சிறையிலடைத்தால் குற்றவாளி திருந்தி வருவான் என்பது நிச்சயமல்ல. ஏனெனில் சிறைவாசம் இப்போது சொகுசாக இருக்கிறது. நான்கு சுவர்களுக்குள் இருக்கிறோம் என்ற கஷ்டத்தைத் தவிர வேறெந்த வேதனையோ குறையோ அவர்களுக்கு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. சிறைக்குச் செல்லும் குற்றவாளிகள், "போதுமடா சாமி, இனிமே இந்தப பக்கமே வரக்கூடாது என்று உணரும் வண்ணம் சிறைவாசம் அமைய வேண்டும்; அப்போதுதான் குற்றங்கள் குறையும்!

வலைதளமா? வக்கிர தளமா?

சமூக வலைத்தளங்களில் அதிகமாக உள்ள இந்தக் காலத்தில் இளைஞர்கிடையே மிகவும்  பிரசித்தி பெற்றது இந்த ஃபேஸ் புக் வலைதளம். பிரபலமானவர்கள் மக்களுக்கு தன்னுடைய எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதுதான் இந்த வலைத்தளங்களின் நோக்கம் என்று முதலில் சொல்லப்பட்டது. அது ஓரளவு உண்மைதான். விஸ்வநாதன் ஆனந்தோ, செரினா வில்லியம்úஸா, அப்துல் கலாமோ இப்படி புகழ் பெற்றவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களை பிறரிடம் பகிர்ந்து கொள்வதற்கு இது சரியான ஊடகமாக இருந்தது.

சமீப காலங்களில் இந்த வலைத்தளத்தில் ஒரு இளைஞனோ, பெண்ணோ இணைந்து விட்டால் அவர்களுக்கு அதோகதி என்று சொல்லும் அளவிற்கு நிலைமை மோசமாகி வருகிறது. இந்த வலைத்தளங்களில் பதிவு செய்து கொள்பவர்களில் பாதிக்குமேல் பொய்யான விலாசத்துடன், மாறுப்பட்ட புகைப்படங்களுடன் பதிவு செய்பவர்கள் என இந்த வலைத்தளங்களை நிர்வகிப்பவர்களே ஒப்புக் கொண்டுள்ளனர். உண்மையான பெயரையும் விலாசத்தையும் மறைப்பதற்கு என்ன காரணம் என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட மனிதனுக்கும் உள்ள வக்கிர எண்ணங்களுக்கு வடிகாலாக இந்த வலைத்தளங்கள் மாறுகின்றன.  அதில் எழுதும் நபர் யார் என்று தெரியாததால், எதையும் எழுதலாம் என்ற துணிச்சல் வந்துவிடுகிறது.  இங்கே தான் விபரீத விளையாட்டுகள் ஆரம்பமாகின்றன. தன்னுடைய புகைப்படத்தையே கொடுத்துவிட்டு, விவரங்கள் அனைத்தையும் மாற்றிக் கொடுத்துவிட்டு. "நான் அவனில்லை' என்று சொல்லலாம். இதனை மாற்றியும் செய்யலாம்.

கல்லூரியிலிருந்து சுற்றுலா செல்லும்போது எடுக்கும் புகைப்படங்களை வைத்து, ஒரு மாணவனும், மாணவியும் நெருக்கமாக இருப்பது போன்று காட்ட முடியும். இந்தப் புகைப்படங்களை வலைத்தளங்களில் ஏற்றுபவருக்கு  விளையாட்டாகவும், புகைப்படத்தில் இருப்பவர்களுக்கு வினையாகவும் முடியும். இதில் கொடுமை என்னவென்றால் அந்தப் புகைப்படத்தில் இருப்பவர், அதனை அந்த வலைத்தளத்திலிருந்து அகற்ற முடியாது. சட்டத்தின் உதவியைத்தான் நாடவேண்டும்.

இந்த வலைத்தளங்களில் நல்லதே நடக்கவில்லையா என்று கேள்வி எழலாம். நல்லது நடக்கிறது, நிறையவே நடக்கிறது. ஆனால், இதனைப் பயன்படுத்தும் அனைவரும் நல்ல நோக்கத்துடன் தான் பயன்படுத்துகிறார்களா என்பதுதான் தற்போதைய கேள்வி. ஒரு பாவமும் அறியாத சிலர் ஃபேஸ்புக்கால் அலைக்கழிக்கப்படுவது என்ன நியாயம்?

இதில் பெயரைப் பதிவு செய்து கொள்பவரிடம், ஏன் இந்த வலைத்தளத்தில் இணைகிறாய் என்று கேட்டால், அனைவரும் சொல்லும் ஒரே பதில், நிறைய பேரிடம் மனம்விட்டுப் பேசலாம் என்பது. இது ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத பதில். முதலில் நாம் நம்மைச் சுற்றி உள்ளவர்களிடம் நன்றாகப் பேசுகிறோமா என்று நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். மற்றொன்று, நெருங்கிய நண்பர்களிடமும், உறவினர்களிடமும் மட்டும் தான் மனம்விட்டுப் பேச வேண்டும். முகம் தெரியாத ஒருவரிடம் மனம்விட்டுப் பேசக்கூடாது. பேசினால் வரப்போகும் விளைவுகள் நமக்குத் தெரியாது. பேசிவிட்டாலே பிரச்னை ஆரம்பித்து விடும்.

சமீபத்தில் 13 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்கள் மட்டுமே இந்த வலைத்தளங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஒரு நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்பு கூறப்பட்டுள்ளது. அதற்கு எதிர்த்தரப்பில் வாதாடியவர், தங்கள் கணினி மையத்தில் "13 வயதிற்கு உட்பட்டவர்கள் இந்த வலைத்தளங்களைப் பார்க்கக் கூடாது' என பெரிய அறிவிப்பு வைக்கப்பட்டிருப்பதாக வாதாடினார். இதுதான் தீர்வா? சமீபத்தில் சைனாவில் அந்த நாட்டின் வரைப்படத்தைத் தவறாகக் காட்டியதற்காகச் சில வலைத்தளங்கள் அந்த நாடு முழுவதும் தடை செய்யப்பட்டன. ஆக, அறிவியல் பூர்வமாக நினைத்தால் நாடு முழுவதும் சில தேவைப்படாத விஷயங்களைத் தடை செய்யலாம். ஆட்சியாளர்கள் நினைத்தால் தான் முடியும்.

வருங்காலத்தில் அனைவருக்கும் அடையாள அட்டை வழங்கப்பட இருக்கும் நிலையில் பொதுவாக வலைத்தளத்தைப் பயன்படுத்தவே, அதனைப் பயன்படுத்தபோகும் பயனாளி தன்னை யார் என்று நிரூபித்தால் மட்டுமே குறிப்பிட்ட வலைத்தளங்களைப் பயன்படுத்த முடியும் என விதிமுறை கொண்டு வர முயற்சி செய்யலாம்.

பார்க்காமலே காதல் என்பது திரைப்படம் எடுப்பதற்கு நல்ல கருத்துதான். ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையில் அது சாத்தியமுமில்லை. அப்படி அது சாத்தியமானால் அதில் ஒருவர் ஏமாற்றப்படுவது நிச்சயம். வலைத்தளம் வழியாகப் பேசுவது, பழகுவது, அழுவது, சிரிப்பது என்பதெல்லாம் ஒரு மாய உலகம். ஒரு ஆணும், பெண்ணும் வலைத்தளம் வழியாக தன்னுடைய எண்ணங்கள்  என, பாதி உண்மையும், பாதி பொய்யும் கலந்து உரையாடுகிறார்கள். இதில் இளம் வயதினருக்கு நிறைய ஆர்வம் இருக்கும். இந்த மாய வலையில் விழும் இளைஞர்களை மீட்டெடுப்பது அவ்வளவு சுலபம் கிடையாது. அரசே முன்வந்து இதற்கான சட்ட திட்டங்களை வடிவமைப்பது, தற்போதைய அவசரத் தேவையாகும்.

 

Source dinamani.com

 

நல்ல நல்ல பிள்ளைகளை நம்பி...

சமச்சீர் கல்விப் பாடத்திட்டம்,முப்பருவக் கல்வி முறை,தொடர் மற்றும் ஒருங்கிணைந்த முறையிலமைந்திட்ட தரப்புள்ளிகள் அடிப்படையிலான எளிய மதிப்பீடு என மாணவர் மைய கல்விக்கு அரசு வித்திட்டு நடைமுறைப்படுத்தியுள்ளபோதும்கூட மாணவ மனநிலையானது மாற்றம் பெறாதது பெருங்கேள்விக்குறியாகும். உண்மையில் ஒன்பதாம் வகுப்பு முடிய புதிய மதிப்பீட்டு முறையில் எழுத்துத் தேர்வென்பது அறுபது விழுக்காட்டிற்கே வினாத்தாள் வடிவமைக்கப்பட்டு நடத்தப்படுகின்றது.

மீதமுள்ள நாற்பது விழுக்காட்டு மதிப்பெண்ணானது மாணவர்களது ஆர்வம்,ஈடுபாடு,கற்றல் சார்ந்த செயல்திறன்கள்,செயல்திட்டங்கள்,எளிய சிறுதேர்வுகள் போன்றவற்றிற்கு வழங்கப்படுவதும் அதில் தொண்ணூறு விழுக்காட்டு அடைவைக் கற்றலில் பின்தங்கியோரும் அடையத்தக்க வகையில் பாடநூல் வல்லுநர்களால் எளிமையாக உருவாக்கப்பட்டு உறுதிசெய்துள்ளதும் நடைமுறைகளாக உள்ளன.

இருவகையிலான மதிப்பீட்டு முறைகளிலும் பெறப்படும் மதிப்பெண்கள் தரப்புள்ளிகளாகக் கணக்கிடப்பட்டுப் பல்வேறு தர நிலைகளாகக் கொள்ளப்படுவதன் வாயிலாக,மாணவரிடையே நிலவும் மதிப்பெண் அடிப்படையிலான ஏற்றத்தாழ்வு மற்றும் போட்டி,பொறாமை நிலைகளிலிருந்து ஓரளவிற்கு விடுபட்டுச் சுமுகச் சூழல் உருவாவதற்கு வழிகோலும் வாய்ப்புள்ளது.

அனைவருக்கும் கல்வி என்கிற சிக்கலான,தொலைநோக்கு நிலையை நாட்டிலுள்ளோர் எய்திட கல்வியின் அனைத்துப் படிநிலைகளிலும் காணப்பட்ட இறுக்கம்,செறிவுத்தன்மை,விடாப்பிடியான போக்குகள்,ஆசிரியர் மைய நோக்குகள் போன்றவை பல்வேறு முயற்சிகளுக்குப்பின் மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளன.

எந்த வகையான தேர்வாக இருப்பினும் கேள்விக்கான விடைகளை மறைவாகப் பார்த்து எழுதுதல் என்பது தீயொழுக்கமாகக் கருதப்படுகிறது.இத்தகு குற்ற நடவடிக்கைக்குப் பொதுவாக எல்லா காலங்களிலும் கடுந்தண்டனைகள் அளிப்பதென்பது பள்ளிகளில் நடைமுறையில் இல்லை.பெருந்தன்மையுடன் எச்சரிக்கப்பட்டும் மன்னிக்கப்பட்டும் விடுவதாகவே இருக்கின்றது.

  மேலும்,அரசுப் பொதுத்தேர்வுகள் நீங்கலாக ஏனைய தேர்வுகள் அனைத்தும் பள்ளிச் செல்லும் அனைவரும் தேர்ச்சி என்கிற உயரிய இலக்குடன் இலகுவாக மதிப்பிடப்பட்டு வரும் சூழலில் இவ்வித நடவடிக்கையென்பது தேவையற்ற ஒன்று.நியாயமற்ற,சட்டத்திற்கு புறம்பான,எல்லா வகையான தேர்வுகளிலும் மலிந்து காணப்படும் பிட் கலாச்சாரமானது இனியாவது மாணவச் சமுதாயத்தினரிடமிருந்து விலகி ஒழிதல் நல்லது.

தவிர,பதின்பருவ வயது என்பது உடலியல்,உளவியல் ரீதியாகப் பல்வேறு வளர்சிதை மாற்றங்கள்,மனக்குழப்பங்கள்,உளச்சிக்கல்கள்,ஆளுமைப்பண்பு மற்றும் வளர்ச்சி நிலைகள் போன்றவற்றிற்கு அடிப்படையாக அமைவதாகும்.இது இருபாலருக்கும் பொது.அதுமட்டுமின்றி,கூர்மையான கத்தி போன்றது இப்பருவம்.

ஆண்,பெண் இருபாலருக்குமே இப்பருவத்தின்போது தக்க நெறிப்படுத்துதல், வழிக்காட்டுதல், ஆற்றுப்படுத்துதல், அறிவுறுத்துதல் ஆகியன இன்றியமையாதத் தேவைகளாக உள்ளன. அறிவியல் பூர்வமான ஆலோசனைகளுக்கும் தீர்வுகளுக்கும் வீடு, பள்ளி, சமுதாயம் ஆகியவை வடிகால்களாகத் திகழுதல் என்பது தலையாயது.

எந்தவொரு நிலையிலும் இத்தகையோரிடமிருந்து தேவையற்ற அச்சுறுத்தல்,அருவருக்க வைத்தல்,தாழ்வு மனப்பான்மைக்கான உரமிடுதல் போன்றவை கூடாது. மேலும், இத்தகைய இளந்தலைமுறையினரின் உடல் ,உள்ளம், சமுதாய வளர்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு அரும்பணிகளுக்கு மக்கள் ஊடகங்களாக விளங்கும் அச்சு இதழ்கள், தொலைக்காட்சிகள்,திரைப்படங்கள், இணைய தளங்கள் முதலிவை ஆக்கமும் ஊக்கமும் வழங்குதல் நன்மைப் பயக்கும்.அவற்றின் சமூகக் கடனும்கூட.இவற்றால் முறையான தணிக்கையின்றிப் பரப்பப்படும் பலவித விரும்பத்தகாத செய்திகள் மற்றும் காட்சிகள்,கூடா ஒழுக்கங்கள்,பண்பாட்டுச் சீரழிப்பு மற்றும் பேரழிப்பிற்கான வழிமுறைகள்,நுகர்வுக் கலாச்சாரப் போக்குகள்,நஞ்சாய்ப் பரவிவரும் உலகமய கருத்துகள் போன்றவை இத்தகையோரின் தனிநபர் மற்றும் சமூக நெறிபிறழ் நடத்தைகளுக்கு இவையே முக்கியக் காரணிகளாகச் சுட்டப்படுகின்றன.செவ்வியல்,வாழ்வியல் விழுமியங்களுக்கு இவை அடிகோலுதல் அவசர,அவசியமாகும்.ஏனெனில்,இம்மக்கள் ஊடகங்கள்தாம் பதின்பருவ வயதினரின் நெஞ்சங்களில் ஏனையோரைவிடவும் நீங்கா இடம்பெற்று ஆட்சி புரிகின்றன.

அதுபோல,எளிதில் கிடைக்கத்தக்க,நுகரத்தக்க வழியில் மலிந்து காணப்படும் புகையிலை, மதுபானப் பொருட்கள்,ஆபாச வீடியோ காட்சிகள்,பள்ளிச் சீருடையில் திரையரங்கிற்கு வரும் நிகழ்வுகள், செல்பேசி மற்றும் இணைய தளங்கள் மூலமாக நடைபெறும் தேவையற்ற, தீங்கு தரத்தக்க வீண் அரட்டைகள் மற்றும் பகிர்வுகள் முதலானவற்றிற்கு பெயரளவில் இல்லாமல் தீவிரத் தடுப்பு நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்வதென்பது சாலச்சிறந்தது. இதற்கு கடை நிர்வாகிகளும் பெற்றோர்களும் நல்ல ஒத்துழைப்பு நல்குதல் அவசியம். இவர்களுடைய கண்மூடித்தனமான பணத்தாசையும் பிள்ளைப்பாசமும் அக்கறையின்மையும் காரணமாக வளரிளம் குடிமக்களின் ஒழுக்கம்,நம்பிக்கை, வாழ்வாதாரங்கள் சிதைவுக்கு உள்ளாகின்றன.

குடும்பத்திலும் சமுதாயத்திலும் இவ்வயதினருக்குத் தேவைப்படுவது நிரந்தர தனிமையோ, தனிமைப்படுத்துதலோ அல்ல. பாதுகாப்பான நல்ல அரவணைப்பு. அதுமட்டுமின்றிப் போதிய அக்கறையுடனான கண்காணிப்பு. இவற்றை உறுதி செய்வதும் தக்க ஆவனச் செய்வதும் இன்றியமையாதக் கடமைகள் எனலாம்.

இதுதவிர, குடும்பமானது தனி மனித நல்லொழுக்கப் பண்புகள், நீதிநெறிகள், தலைசிறந்த பண்பாட்டுச் செய்திகள் ஆகியவற்றைத் தொடக்கக்காலம் முதல் புகட்டிடும் முதல் பள்ளிக்கூடமாக இருத்தல் வேண்டும்.அங்கு சுதந்திரமும் சமத்துவமும் கொடிக்கட்டிப் பறந்திடுதல் நல்லது.அன்பும் பாசமும் எப்போதும் இயல்பாகத் தவழ்ந்திடுதல் என்பது இயற்கை.எனினும்,குடும்பப் பின்னணி,பொருளாதார நிலை,சமுதாயத்தில் தலைநிமிர்ந்து வாழ வேண்டியதன் தேவை ஆகியவற்றைக் கலந்துரையாடி நம்பிக்கை விதைத்து நல்லதொரு குடிமைப்பண்பை வளர்க்கும் களஞ்சியமாகவும் விளங்கி நாட்டிற்கு பெருமை சேர்ப்பதன் வாயிலாக வீட்டையும் நாட்டையும் வளர்ச்சிப்பாதைக்கு இட்டுச்செல்ல முடியும்.இதற்கு அரணாகப் பள்ளியும் சமூகமும் விளங்கிடுதல் நலம்.